MYHEAD.EXTEEN.COM

...never tire to try...

เป็นครั้งแรกที่หัดทำอะไรแบบนี้

คงต้องพยายามหน่อย ไม่เช่นนั้น

อาจเป็น "TECHNO PHOBIA"

ไปเสียก่อน....เฮ้อ....

ยังงงอยู่ครับ ขอเวลาเรียนรู้หน่อย

เพิ่งจะหัดทำบล็อกครับ

ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงซ้อมมือนะครับ ซุ่มหัดทำอยู่

ไม่ได้บอกใครที่ไหน ถ้าใครบังเอิญมาเจอก็เงียบ ๆ

ไว้แล้วกัน อายเค้า....แล้วอีกอย่าง ตอนนี้งานที่ควร

ต้องเสร็จ(ไปนานแล้ว) ก็ยังไม่เสร็จ

ดังนั้น การที่แวบมาแอบทำอะไรเช่นนี้

ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ไม่เจียมตัวเอามาก ๆ

แต่ไม่รู้เป็นอะไร เวลางานยุ่ง ๆ อยากทำนู่นทำนี่ทุกที

แต่เวลาว่าง ๆ ดันอยากว่าง ๆ...เอ๊ะ...ยังไงวะเนี่ย

เขียนเองยังงง

ไหน ๆ ก็ไหน ๆ เข้ามาแล้วก็ทดลองเอารูปลงอีกสักที

อันนี้เป็นรูปที่แอบถ่ายพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน

สายการบิน AIR INDIA ถ่ายตอนเครื่องกำลังจะขึ้นจากดอนเมือง

ไม่ได้ตกแต่งภาพอะไรเลย (แหงล่ะสิ ภาพมันถึงคุณภาพต่ำปานนี้)

แต่ผมก็ชอบอารมณ์ของรูปนะ พนักงานดูท่าทางเหนื่อยล้ายังไงไม่รู้

เค้าเรียก CANDIT ใช่มั้ยแบบนี้? ...เอ..รึว่า Hidden Cam ?

SUEKWAN IN HANOI

สิ่งที่จำได้แม่นยำที่สุดในฮานอยก็คือ...

มอร์เตอร์ไซคล์ และเสียงแตรของมัน

หลังจากการพยายายามรื้อฟื้นเรื่องราวของเหตุการณ์

และสถานที่ต่าง ๆที่เคยไปท่องเที่ยวมา

ก็ค้นพบว่า ควรจะบันทึกความทรงจำไว้

ตั้งแต่ตอนยังสด ๆ!!

เพราะเมื่อเวลาผ่านไป มันจะพร่าเลือนไปทีละน้อย

ยิ่งเมื่อมีสถานที่ใหม่ ๆ ที่ได้แวะเวียนไป เข้ามาผสมผสาน

ก็ยิ่งเลอะเทอะ ผสมผสานพันตูกันให้วุ่น

จนอาจจะนึกไปได้ถึงขนาดว่า

ไปกินเฝอที่ปักกิ่ง ล่องเรือชมฮาลองเบย์ที่นาระ

ช็อปปิ้งย่านเจียมซาจุ่ยในโตเกียว

แวะตลาดดอนหวายที่อยุทธยา ฯลฯ

และความทรงจำที่ผิดพลาดนี่เอง

อาจเป็นชนวนก่อให้เกิดความขุ่นเคืองอารมณ์

แก่ผู้ที่เคยร่วม หรือไม่ได้ร่วมเดินทางไปด้วย

ในยามที่ถกเถียงกัน

การบันทึกเหตุการณ์และความรู้สึก ไม่ว่าจะผ่านตัวหนังสือ

หรือรูปภาพ จึงนับเป็นเรื่องดีไม่น้อย หากได้ทำมัน

ตอนยังสด ๆ!

" ช่วยด้วย!! ราหูอมหมี !!! "

หมีน้อยที่เป็นดาราดังตัวหนึ่งร้องตะโกนขึ้น

ก่อนจะถูกควักเอาสมองไปกินเป็นออเดิร์ฟ



..จากครั้งแรกที่มันได้ลิ้มรสชาติของเนื้อหมีด้วยกันอย่างไม่ตั้งใจ

หลังจากนั้นมันก็ไม่สามารถที่จะลบเลือนรสชาติอันเลิศล้ำนั้นได้เลย

มันเสาะแสงหาหมีมากินเป็นอาหารอย่างบ้าคลั่ง อย่างไม่รู้จักอิ่ม

"อร่อย!! อร่อยย!!! อร่อยสุดๆ!!! งั่ม งั่ม!!! " มันว่าอย่างนั้น

หลังจากนั้นตำนานของ"หมีกินหมี"ก็ได้เริ่มต้นขึ้น.....


ปล.ตำนานโศกนาฏกรรมหมีกินหมี มีรายละเอียดเชิงลึก

ที่แสนเศร้าซับซ้อนลึกซึ้งกว่านี้ ไว้วันหนึ่งจะเอามาเล่าให้ฟัง


ปล.2 ปัจจุบัน หมีกินหมี ได้รับการคุ้มครองจากกลุ่มกรีนพีซสากล เป็นที่เรียบร้อย

เอาล่ะสิ!!!

ตกปากรับคำเรื่องงานนิทรรศการคาร์แรคเตอร์ไทยอะไรสักอย่าง

ตามคำชวนของเฮียเส่งเมื่อครั้งเจอกันที่งานหนังสือที่ผ่านมา

ผมรับปากด้วยความดีใจเต็มใจ

เหตุเพราะจะได้ไปเจอเพื่อน ๆ ที่ทำงานการ์ตูนด้วยกัน

สำหรับคนที่หงอย ๆ เวลาอยู่คนเดียว

แต่ปากหมาฮาเฮ เวลาอยู่กับคนอื่น ๆ อย่างผม

ก็ต้องบอกว่า "อยากเล่นด้วย" ว่าอย่างนั้นเถอะ

แม้จะยังไม่แน่ใจว่า "เล่นอะไร" กันก็ตาม

ถึงแม้เวลาจะค่อนข้างกระชั้น แต่ก็ยังวางใจ ลั้ลลัลลา

เพราะรู้ว่าจะโผล่ไปในฐานะตัวแถม แจม ๆ หลบ ๆ

แต่หลังจากได้คุยโทรศัพท์กับเฮียแกเมื่อเช้า ก็ต๊กกะใจ!

ไหงวันเวลามันวิ่งเร็วอย่างนี้!!

ไอ้เวลาที่ว่ากระชั้น มันก็กลายเป็นกระชั้นโคตร!!!

ยิ่งไม่เคยรู้เลยว่างานนี้จริง ๆ เค้าทำอะไรกัน ทำให้ยิ่งลนลาน

ลองหยิบดินสอมาร่างภาพคร่าว ๆ

เอาคาร์แรคเตอร์ที่เคยทำมาแปะรวม ๆ กันดู

อืม.... แล้วยังไงต่อล่ะเนี่ยเรา จะไหวมั้ยวะเนี่ย

นอกจากจะเป็นช่วงที่มีอะไรใหม่ ๆ นอกเหนือไปจากงานการ์ตูน

ให้ได้คิด ทั้งงานเขียน งานแก้

แล้วก็ยังรับปากเรื่องงานสอนหนังสือเข้าไปอีก

ซึ่งแค่นั้นก็ยังไม่รู้ว่ามันจะเหลวเป๋วเหลวไหลเหมือนเมื่อครั้งอดีตอีกรึเปล่า

แล้วตัวผมก็ยังห่างเหินจากการเร่งงานที่มีเด๊ดไลน์มานาน

ทำให้ไม่ค่อยมั่นใจในศักยภาพ

และที่สำคัญไม่มีความไว้ใจในสันดาน(ขี้เกียจ)ของตัวเองเลย

หลัง ๆ ไม่รู้เป็นอะไร หัวใจยังวัยรุ่น กระตือรือร้น อยากทำนู่นทำนี่

คิดวางแผนแปลนงานจินตนาการดิบดี แต่ร่างกายแขนขาอย่างกับคนแก่

ขยับทีก็ครางโอดโอยเสียแล้ว.....

ไอ้อาการที่ใจต้องการแต่สังขารไม่ให้เนี่ย...ขออย่าให้เป็นทุกเรื่องเล้ยย...

.....สาธุ........

รูปถ่ายวันเตรียมงาน

คาร์แรคเตอร์ไทย ตามใจฉัน ครั้งที่2

ที่ ม.ศิลปากร

.

.

.