NEVER FIT IN

ควันหลงงานมหกรรมหนังสือฯ เล็กน้อย

รอบนี้อย่างที่รู้กัน...

สุขภาพผมค่อนข้างขลุกขลักจากการมุงานขัดแย้งสันดานเดิม

เกมส์ "แต่งงานกันเถอะ" เลยไม่ได้เล่นกัน

แต่เกมส์ "เก็บค่าคุ้มครอง" ต้นปีหน้าคงไม่พลาด

แต่ถึงอย่างไรก็ยังพยายามดันทุรังไปงานให้ได้มากที่สุดเพื่อจะได้เจอกัน

แม้จะมีแค่คนเดียวที่อยากมาเจอก็ตามที

สำหรับคนใกล้ชิดจะรู้ดีว่า ผมเป็นคนลามปามไม่แคร์สื่อฯ

แต่กับแฟนหนังสือตรงกันข้าม ยังเป็นสุดจิตสุดใจเสมอ

ไม่ต้องกลัวเลี่ยนเลย ถึงไม่ใช่พี่เบิร์ด

ผมก็กล้าบอกได้เต็มปากว่า "รักคนอ่าน"

หลายปีที่รู้จักกันคงจะพิสูจน์มิตรภาพพอได้

ขอบคุณจริง ๆ สำหรับความรู้สึกดี ๆ

เรียบ ๆ ง่าย ๆ อุ่นใจเสมอ 

ขอบคุณขนมอร่อย ๆ และของขวัญวันเกิดย้อนหลัง

ดีใจทุกครั้งที่ได้เจอกัน

หลังจากหมดงานพักได้ยังไม่คลายแป้กดี

ก็มีอันต้องไปยืนหน้าห้องพูดโน่นนี่ สั่งการบ้านให้นักศึกษา

พอได้พักยาว ๆ อีกครั้ง ตื่นมาสาย ๆ ก็สังเกตว่าท้องฟ้าแจ่มใสชะมัด

ลมเย็น ๆ โชยมาแล้ว ท้องฟ้าสีฟ้า เมฆขาวลอยเป็นปุยเลย

แพนด้าแหงนมองสักพักแล้วหันมาบอกผม

ให้ไสหัวออกจากบ้านได้แล้ว อุดอู้อยู่บ้านมาตั้งหลายเดือน

......เหม็นขี้หน้าเต็มทน

ถีบตัวเองออกมาปากซอยนั่งรถเมล์มั่ว ๆ ไม่รู้เป้าหมาย

ไม่ได้ดัดจริต แต่ไม่ได้นั่งรถเมล์มานานพอควรแล้ว

เลยลองไปมันมั่ว ๆ มึน ๆ สุดสายที่ไหนก็ว่ากันไป

นั่งได้พักใหญ่รถก็มาสุดเอาท่าน้ำอะไรสักอย่าง

เรืออะไรมาผมก็โดดขึ้น

นั่งยาว ๆ ไปลงเอาท่าเตียน ไปวัดโพธิ์

เดินต่อไปท่าช้าง ท่าพระจันทร์ ข้ามฝั่งไปศิริราช

ไปมันเรื่อยเปื่อย สนุกดีครับ

ถึงแดดจะแรง ลมจากแม่น้ำก็ยังเย็นสบาย

กลับมานอนพักเอาแรงไม่หนำใจ

สายอีกวันต้องไปทำธุระเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สยามฯ

เลยไปพบปะกับเฮียเส่งที่ประจำการอยู่ที่นั่นกับอ.ชนินทร์

ชักชวนกันไปทานข้าว อำกันพอมันปาก

สองผู้เฒ่าก็พาผมไปนั่งละเลียดหวานเย็นแหวกวัย

....แล้วหลังจากนั้น เหมือนอะไรก็มาหยุดไม่อยู่

แม้หัวเข่าจะยังชำรุดอยู่เล็กน้อย

แต่อีกวันถัดมา...ผมก็มาโผล่ที่อัมพวาหน้าตาเฉย

ร้อนตับละลาย แต่ยังกินกระจายได้เช่นเดิม

ไม่เกรงใจลำไส้อักเสบที่เพิ่งหายดี

 อ้อ...ที่นี่มีจิ๊กโก๋คุมด้วยนะครับ ใครไปใครมาก็ระวังหน่อย

อันนี้พี่ฮิตเลอร์แกคุมฝั่งคลองด้านหนึ่ง

ส่วนอีกด้านเป็นพี่เสือดำ...

เดินหลบ ๆ หน่อยก็ดี

ไม่มีใครรู้่...ถ้าแกหงุดหงิดเราจะซวยยังไง

ทางที่ดีอย่าเสี่ยง...

อืม...หมอนี่จิ๊กโก๋เด็ก หลับอยู่ ย่องเบา ๆ อย่าให้เขาตื่น

เดินหวั่น ๆ จนมาเจอป้ายนี้ของเจ้าจิ๊กโก๋เด็กปักอยู่ก็สะดุ้งโหยง

ไม่รู้ว่าเป็นคำขอร้อง หรือว่าบังคับ...

โชคดีที่พี่แกนอนอยู่ ผมเลยรอดตัว

รีบเดินหลบฉากขอตัวกลับบ้าน

กลัวว่าเดินต่อไปอาจเจอ...เลียล่างสองที 

= =

ร้อน ๆ แต่รื่่นรมย์ดี

ต้องขอบคุณแพนด้าจริง ๆ ที่ไสส่งผมออกจากบ้าน...

...เอ่อ...

อะไรนะ....ปะ....ปลาทูของฝาก..จากสมุทรสงคราม...

ละ...ลืม  -   -'

ขอโต้ดก๊าบบ...

 - * -

ช่วงที่ผ่านมาผมเหนื่อยมากเลยนะครับ

เหนื่อยและเครียดจนเดี้ยง....แต่ก็นึกถึงสัจธรรมประจำใจเสมอ...

...หลังงานหนัก จะพักผ่อนสบาย.. เหอ เหอ