NEVER FIT IN

ผมกำลังจะมีหนังสือใหม่เล่มหนึ่ง ที่ทั้งอยากและไม่อยากแนะนำให้อ่าน

หนังสือเล่มนี้เป็นบันทึกความเรียงเล่มเล็ก ๆ

ที่รวบรวมเอาความคิดเห็นและทัศนคติในอีกแง่มุมหนึ่ง

ที่เกิดขึ้นในช่วงระยะเวลาของ"หมาป่วย"

ไม่ได้ป่วยกายอย่างในตอนนี้

แต่กลับป่วยใจคันคะเยอ อยากจะล้วงมือเข้าไปเกาก็ทำไม่ได้

จึงได้เรียงร้อยมันออกมาเป็นถ้อยความ

ผมรู้สึกว่าเราอยู่ในยุคสมัยที่ใครต่อใคร

เชิญชวนให้มองโลกในแง่ดีหรือที่เรียกกันเท่ ๆ ว่า positive thinking

อะไรเทือกนั้น

แต่เรื่่องเลวร้ายทั้งหลายแหล่กับดูจะวิ่งสวนทางกับกระแสที่เราเพียรสร้าง

สมัยก่อนตอนไม่มีใครพูดเรื่องมองโลกในแง่ดี

สังคมรอบข้างกลับมีแต่เรื่องดี ๆ อย่างน้อยก็มากกว่าตอนนี้ที่เราเห่อมองโลกในแง่ดีกัน

ไม่รู้ว่าเรามองโลกในแง่ดีได้ไม่ดีพอ

หรือการมองโลกในแง่ดีใช้ไม่ได้ผลกันแน่

แต่ก็ใช่ว่าการมองโลกในแง่ร้ายจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

แม้บางครั้งมันอาจจะทำให้เรารู้สึกปลอดภัย

ทว่าความสุขที่ได้กลับถดถอย

ผมเลยคิดว่าบางครั้งบางที

เราอาจจะต้องลองหันมามองโลกในแง่จริงกันบ้าง

สุข ทุกข์ สมหวังและเจ็บปวด อย่างที่มันเป็นจริง ๆ

ตามที่เกริ่นไว้ข้างต้น ผมได้เรียบเรียงความคิดเหล่านั้น

ออกมาเป็นหนังสือเล็ก ๆ เล่มหนึ่ง

ที่ผมทั้งไม่อยากและอยากแนะนำให้อ่าน

ที่ไม่อยากเพราะผมไม่ค่อยแน่ใจนักว่าผู้อ่านขาประจำจะชอบกันรึเปล่า?

เนื่องจากคิดว่ามันน่าจะสร้างความผิดหวังให้อยู่บ้าง

หนังสือเล่มนี้ไม่มีมุกตลกให้ฮากลิ้ง หรือเรื่องซึ้งใจให้อมยิ้ม

ปฏิเสธการมองโลกในแง่ดีพร่ำเพรื่อ

และก็ไม่ยอมมอบแรงบันดาลใจอย่างง่าย ๆ อีกต่อไป

มั่นใจว่าหลายถ้อยความในหนังสือย่อมขวางตาขวางใจอยู่บ้าง

ความคิดบางอย่างก็อุตริไม่เข้าท่า

ตั้งแต่เรื่องระดับอารมณ์ไปจนถึงสังคม

แต่ที่อยากแนะนำก็เพราะคิดว่า

นอกจากการลูบหัวประโลมใจกันแล้ว

บางครั้งบางที เพื่อนก็ต้องมีตบกบาลกันบ้าง

ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใดสาเหตุหนึ่งก็ตาม

ผมแค่ลองเปิดเผยให้คุณได้สัมผัสกัน

ในหลากหลายความคิดเห็นที่มี

ทั้งเรื่องดีและร้าย โง่เขลาและชาญฉลาด

ขี้ขลาดและกล้าหาญ ฯลฯ

ไม่มีคำตอบใด ๆ ในหนังสือเล่มนี้เลย

หากคุณกำลังแสวงหามันขอบอกว่าเสียใจ

...จะมีก็แต่คำถาม

แต่อย่างที่ผมเคยบอกไปหลายครั้ง

เราจะค้นหาคำตอบที่ถูกต้อง โดยที่ยังไม่รู้คำถามที่แท้จริงได้อย่างไร

เคยได้ยินเรื่องหมาที่นอนตรงไหนก็คันมั้ยครับ?

บันไดสกปรกก็นอนแล้วคัน ใต้ถุนคงจะมดเยอะนอนแล้วก็คัน

ย้ายที่นอนไปเรื่อยที่ไหนก็ยังคัน 

แต่แท้ที่จริงตัวมันเองเป็นขี้เรื้อนนั่นเอง....

หนังสือที่ว่าเล่มนี้มีชื่อว่า "สุนัขรำพึง" ครับ

เพราะลองย้อนกลับไปทบทวนข้อเขียนทั้งหมด

บางขณะผมก็เห็นว่าเป็นเพียงถ้อยคำเพ้อเจ้อของหมาขี้เรื้อนตัวหนึ่งเท่านั้น

แต่การได้รับรู้ความคิดของหมาสักตัว

...ก็นับว่าเป็นเรื่องที่น่าสนใจอยู่ไม่ใช่เหรอ?

เป็นหนังสือปกแข็งเย็บกี่อย่างดี มีให้เลือกหกสี ประมาณนี้

แต่สีคงไม่ตรงสักทีเดียวเพราะทำให้ดูกันจากความทรงจำ ดูบู๊ธที่มีจำหน่ายที่นี่

ปล.ตอนนี้ผมเพิ่มอาการป่วยด้วยการปวดเข่าอย่างรุนแรง เดินเหิรไปไหนไม่สะดวกเลย

อยู่แต่บ้านจะพยายามรักษาให้ดีขึ้นทันวันที่นัดกัน ปรึกษาหมอได้ยามาทาน

สักสองสามวันนี้ก็น่าจะทุเลา

ปล.2 สำหรับใครที่อาสาไปช่วยแบกหาม

(นี่ตูกลายเป็นนักเขียนที่ริใช้แฟนหนังสือแบกหามเสียแล้ว

- -' ทำไมนับวันเรามันยิ่งดูไม่เท่ขึ้นทุกทีนะ)

อยากให้ช่วยนะครับ

แต่ค่อนข้างลำบากเพราะยังไม่รู้ช่วงเวลาที่แน่นอนที่หนังสือจะมาเลย

เอาไว้ค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน ตอนนี้ไม่อยากคิดถึงอะไรทั้งนั้น

หลายวันนี้ขอพักผ่อนอย่างเดียว....เอียว ๆ ๆ ๆ (จะเอ็คโค่ทำไม?)