NEVER FIT IN

เมื่อตอนงานสัปดาห์หนังสือฯ ที่ผ่านมา ผมได้รับหนังสือมาเล่มหนึ่ง

ที่แนบมาพร้อมกับเสื้อยืด สำหรับโครงการ"เสื้อแลกเสื้อ"

เป็นหนังสือทำมือ ที่รวมรูปถ่ายและแคนโต้เข้าไว้ด้วยกัน

ผมอ่านดูแล้วพลันรู้สึกได้เลยว่าหญิงสาวคนนี้ไม่ธรรมดาเลย

พาเอาผมดื่มด่ำดำดิ่งไปกับถ้อยคำที่พรูจากอารมณ์ของเธอราวกับ....

ผมไม่ได้เข้าใจทั้งหมดหรอกครับ แต่รู้สึกได้อยู่หลายส่วนทีเดียว

ขออนุญาตยกบางส่วนมาให้อ่านกันนะครับ

 "การสื่อสารทางเดียวสอนแกมบางคับให้ทุกคนเงียบ

  ข้าพเจ้าดึงดันจะสร้างเสียงเงียบให้ดังที่สุด

  การไหลของข่าวสารย่อมเร็วกว่าความรู้สึก"

"ดวงตาของข้าพเจ้าเต้นรำด้วยการสร้างมหาสมุทร

 พร้อมกัน กับ ท้องฟ้า

 ซึ่งไม่เคยมีความเห็นใจมอบให้เพียงน้อยนิด"

"ต่อให้กายาของเราแนบชิดเป็นหนึ่งเดียว

 ไม่มีอวัยวะใดของข้าพเจ้ากลายเป็นของผู้อื่น

 แต่เมื่อข้าพเจ้าตัดผม ต้องเป็นของเขาเท่านั้น"

ขอบคุณมากครับ "อุ่น"

จนเมื่อราวสัปดาห์ที่ผ่านมา ก็มีเรื่องยืนยันถึงความละเอียดอ่อนของผู้หญิงคนนี้อีกครั้ง

หญิงสาวคนเดิมส่งโปสการ์ดมาถึง...

เปล่าไม่ได้ถึงผมหรอกครับ...

คนแบบไหนกันนะที่จะเขียนโปสการ์ดจ่าหน้าถึงแมว....

มาถึงอีกเรื่องเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวันก่อน...

คุณ"ฟัก" เจ้าของ "บล็อกโรคจิต"

ที่มักจะเขียนบล็อกชวนขำด้วยถ้อยคำลามกหยาบคาย

ผรุสวาทแบบรุนแรงไร้เหตุผล

ท่าทีแบบนี้ไม่ต้องคาดก็พอเดาได้ว่าพี่คนนี้คงจะก้าวร้าวใช่ย่อย...

.....แต่เปล่าเลย

พอได้มาพบตัวจริงหลายครั้ง...

ผมพบว่านอกจากไม่ใช่คนก้าวร้าวแล้ว...ตรงกันข้าม

พี่แกเป็นคนที่มีนิสัยสุภาพและน่ารักมาก ๆ จนผมแทบจะกระโดดจูบ

แต่ที่ยิ่งกว่านั้น...วันที่ผ่านมาทำให้ผมพบว่า นอกจากสุภาพน่ารักแล้ว...

ผู้ชายลามกคนนี้ยังอ่อนโยนเหลือจะกล่าว...

.....มีคนเตือนผมว่าอย่าเผยแพร่เรื่องนี้เลย....จะทำให้พี่แกเสียอิมเมจเปล่า ๆ

หึ หึ.... ผมมันอยู่ฝ่ายอธรรมอยู่แล้ว

ผู้ชายหยาบคายแบบไหนกันนะ...ที่ให้คนมาส่งดอกไม้เยี่ยมแมวป่วยถึงบ้าน

เห็นลายมือบนโปสการ์ดที่แนบมาก็เข้าใจว่าเป็นลายมือผู้หญิง

และก็คงจะเป็นใครไม่ได้นอกจาก คุณพี่"โรซี่"แฟนสาวของคุณฟัก 

ที่นอกจากจะสวยแล้วยังใจดีมาก ๆ

ที่ยิ่งกว่านั้น...

พอได้เห็นลายมือแล้วผมก็รีบไปรื้อค้นโปสการ์ดที่เคยส่งมาถึงเมื่อราวห้าหกปีที่แล้ว

ผมจำโปสการ์ดแผ่นนั้นได้ดี 

มันเป็นโปสการ์ดที่ไม่ได้มีรายละเอียดและที่อยู่ผู้ส่งใด ๆ เลย

มีเพียงข้อความสั้น ๆ ขีดเขียนอยู่บนนั้น แต่กลับทำให้อิ่มเอมเหลือเกิน....

รู้มั้ยครับ ?  ...หลายปีที่ผ่านมา นอกจากลายมือของคุณโรซี่จะไม่เปลี่ยนแล้ว

คุณโรซี่ยังอ่อนโยนเสมอมาเลย

ขอบคุณด้วยหัวใจ

ปล.ไม่ต้องพยายามส่งอะไรมากันแล้วนะครับ ขอบคุณทุกคนจริง ๆ

แต่ผมขอรับไว้เพียงน้ำใจและกำลังใจดีกว่านะครับ

ตอนนี้ทุกอย่างโอเค(ตามสภาพ)มากแล้ว ถ้าอยากให้กำลังใจกัน

ไปให้กำลังใจเจ๊แกที่นี่ดีกว่าครับ

http://pandapawwaw.exteen.com/ 

ขานั้นตอนนี้เป็นผู้รับผิดชอบหลักอย่างเป็นทางการตอนนี้เลย

ผมไม่มีความสามารถจะงัดปากแมวจริง ๆ  (แต่ไว้จะลองทำดู หึหึ)