โชคร้ายไม่เคยมาเดี่ยว....แต่ก็อยู่ไม่นาน
posted on 30 Apr 2009 20:24 by myhead in MyCat
อัพเดทเรื่องแพนด้ากับแป๊วแว้วสำหรับคนที่เป็นห่วงนะครับ...
วันก่อนพาแพนด้าไปหาหมอ ก็เลยพ่วงเอาแป๊วแว้วไปเช็คด้วยเลย
เพราะหมอบอกว่าแมวที่อยู่ด้วยกันมีสิทธิสูงที่จะเป็นลูคิเมียเช่นกัน
แป๊วแว้วถนัดเกาะหลังท่านี้มาก
ยัดไปในกล่องเดียวกันไปเบียดกันหน้าเด๋อที่โรงพยาบาล
อุปกรณ์ตรวจเลือด(ลูคิเมีย,เอดส์แมว)
ผลออกมาได้ความว่า....
แป๊วแว้วก็เป็นลูคิเมียเช่นกัน = =' ....กูว่าแล้ว โชคร้ายมาแพ็คคู่
...แต่หมอบอกว่ายังไม่ต้องทำการรักษาใด ๆ จนกว่ามันจะแสดงอาการ
ทั้งนี้ลูคิเมียมีระยะฟักตัวไม่เท่ากัน บางรายกินเวลาตั้งแต่1-2ปีขึ้นไปก็มี
ก็คือปล่อยให้ลั้ลลาไปก่อน...จนกว่าจะถึงวันนั้น.....เฮ้อ.....เอา ๆ ...พอรับได้แล้ว
มาถึงเจ้าตัวที่ออกอาการแล้ว...และกำลังต้องทำการรักษาด้วยเคมีบำบัด....
....แพนด้า......
หวาดระแวงบนเขียง เอ๊ย! โต๊ะรักษา
เห็นผลตรวจเลือดของแป๊วแว้วก็ตาเหลือก(...ทำไม?)
หมอบอกว่าจะทำการเคมีบำบัดด้วยการให้ยากินก่อน...
รอดูว่ามีผลข้างเคียงรุนแรงแค่ไหน
หมอเตือนว่ามันอาจจะซูบลงไปมากหลังจากให้ยา จะซึมไม่ยอมกินข้าว
ถ้าไม่ยอมกินจริง ๆ อาจจะต้องให้น้ำเกลือวันเว้นวัน
แล้วหมอคนสวยก็หันขวับมาถามว่า "ให้น้ำเกลือเองที่บ้านไหวมั้ย?"
สองคนก็ยืนเหวอ "อะ...เอา...เข็มปักเองเหยอ...?" ผมแค่ได้ยินก็สยองเยี่ยวปริบ
หมอบอกว่าถ้าไม่กล้าจริง ๆ ก็ไปให้น้ำเกลือที่คลีนิคแถวบ้านก็ได้...
....ถึงตรงนี้ผมเริ่มเครียด....
อูว....ต้องจับมันไปให้หมอปักเข็มวันเว้นวัน มันคงด่าแม่เอา...
แต่ก็นะ.......เฮือก......
ข้างบนสุดมียาแบบเจลในไซลิ้งค์สำหรับฉีดเข้าปาก
ยาเม็ดปฏิชีวนะ และยาสำหรับการทำเคโม
ตรงกลางเป็นยาบำรุงตับ เพราะยาสำหรับเคมีบำบัดอาจส่งผลต่อตับ
สุดท้ายเป็นใบนัดตรวจ
หมอบอกว่าต้องทำการรักษาต่อเนื่องไปเรื่อย ๆ เป็นปี....มีการตรวจเลือดทุกสัปดาห์
คอยดูอาการ ความคืบหน้าและการตอบสนองต่อยาที่ให้
พอได้ยินอย่างนั้นแล้ว ผมก็คิดได้ว่า...หากต้องใช้ระยะเวลาขนาดนั้น
ก็ควรจะปล่อยวางบ้าง ก็ดูแลกันแบบชิลด์ ๆ ดีกว่า
ไม่จำเป็นต้องไปเคร่งเครียดวิตกอะไรมากแล้ว
ใช้ชีวิตกันตามปกติประสามนุษย์ขี้เหม็นกันไป....สบาย ๆ ทำเท่าที่พอได้
แต่อย่างไรก็ตาม ช่วงแรกต้องพยายามให้บำรุงเยอะ ๆ
เราสองคนก็เลยจัดอาหารกระป๋องสำหรับแมวป่วยเป็นแบบเละ ๆ และมีกลิ่นแรง
สูตร A/D ซึ่งแพงโคตร กระป๋องละ 135 บาท แด๊กวันเดียวหมด....
แต่ก็โอถ้ามันยอมแด๊ก...เพราะส่วนใหญ่จะไม่ค่อยยอม
ต้องยอมรับว่าภาระการป้อนข้าวป้อนยาในช่วงแรกค่อนข้างยากลำบาก
สำหรับอาหารเจ๊แกต้องเอาไอ้ที่เละ ๆ ใส่มือยื่นให้ถึงจะยอมกิน
ต้องพยายามง้อให้มันกินให้ได้เยอะที่สุด เพราะต้องป้อนยาหลังอาหารเพียบ
การป้อนยาผมก็ต้องประคองล็อคขาไว้
ส่วนเจ๊แกง้างปากเอายายัดแล้วปิดจนกว่ามันจะกลืน
ทุลักทุเลพอควร...แต่ด้วยความสนิทสนมกันของเจ๊กับไอ้อ้วน
ยังไงก็ไม่มีขบกัดทำร้ายกันแน่
แต่จะงอนตูดปัดหลังจากนั้นแทน
แต่หลังจากสองสามครั้ง เจ๊แกก็สามารถจัดการได้ด้วยตัวคนเดียว
โดยผมแค่นอนเชียร์อยู่ห่าง ๆ ...5 5
แพนด้ากับผมน่ะมันเป็นเพศผู้ทั้งคู่ จึงมีอาการข่มกันอยู่ในทีตลอด
ผมเคยลองเอาอาหารใส่มือให้มันเลียนแบบเจ๊บ้าง
มันไม่แยแส ทำหน้ายโสเหยียดหยามผมสุดฤทธิ์
ถ้าผมง้างปากมันป้อนยา มันต้องสู้ด้วยศักดิ์ศรีสุดชีวิตแน่
แต่ถ้าเป็นแป๊วแว้วล่ะก็....สบาย....เพศตรงข้ามมักจะต้านสเน่ห์ผมไม่ไหวหรอก....หึหึ
มาถึงความคืบหน้าตอนนี้หลังจากให้ยาเคมีบำบัดไปสามสี่วัน
ความวิตกที่ผมเคยกังวลก็เกิดขึ้น.......................
....ขอแทรกคั่นนิดนึงก่อนนะครับ
ก่อนอื่นเลยต้องบอกว่าขอบคุณจริง ๆ สำหรับกำลังใจและความห่วงใยที่ส่งมา
บอกตรง ๆ ว่าตกใจเหมือนกัน ไม่คิดว่าจะมากมายปานนี้
....เกินหน้าเกินตามาก น่าหมั่นไส้จริง ๆ ไอ้แพนอ้วน....เชอะ!!!
ขอบคุณไอ้แป้นและเพื่อนทุกคนสำหรับโครงการวาดโปสการ์ดให้กำลังใจแพนด้า
ที่นี่ http://postcardcafe.exteen.com/20090426/entry
ไม่รู้แมวมันจะรับรู้รึเปล่า แต่ที่แน่ ๆ คนซึ้ง...
ขอบคุณไอ้แว่น เอ๊ย! วิชัย สำหรับนิทานให้กำลังใจ
ที่นี่ http://doggiestyle.exteen.com/20090430/entry
เห็นปากจัด ๆ อย่างนี้ ซ่อนความอ่อนโยนจนน่าตบด้วยจูบ
ขอบคุณอุ่นสำหรับโปสการ์ดจ่าหน้าถึงแพนด้าส่งมาให้กำลังใจถึงบ้าน
ขอบคุณเดือนสำหรับความตั้งใจดีที่จะส่งวิตามินแมวมาให้เดี๋ยวจะเขียนกลับไป
ขอบคุณใครต่อใครมากมายเยอะแยะ รวมถึงหลายคนที่เขียนบล็อกถึงแพนด้าด้วย...
......
หลายคนห่วงมันกลัวมันจะเครียด จะซึม กลัวมันจะพะงาบสิ้นแรง
...หลังจากโดนฤทธิ์เคมีบำบัด
....แต่ปรากฏว่า....
....แม่งชิลมากครับท่านผู้ชม.......
ผมไม่รู้ว่าหมอให้ยาผิดหรือให้ยาอ่อนเกินไป.....มันไม่ออกอาการซึมเลย
กิน ๆ ๆ นอน ๆ ๆ ๆ เดินส่ายอาด ๆ ตะปบหัวแป๊วแว้วเล่น
เดินส่งเสียงเรียกคนโน้นคนนี้ทั้งบ้าน ขอไอ้อาหารกระป๋องหรู ๆ นั่นกิน.....
แล้ววันนี้...
มันวิ่ง.....= =' เวร......วิ่งเล่น ทั้งที่มันควรจะซึมและหายใจไม่สะดวก
ผมโคตรงงเลย.....
บางทีนอกจากกำลังใจทุกคนจะส่งถึงแล้ว
การที่มีเจ้าของหน้าตาดีนั่นเอง ที่ส่งผลให้มันแข็งแรงขนาดนี้...ไม่เชื่ออย่าลบหลู่
(อันนี้สถาบันแคทคอลเลจโซไซตี้ เคยมีผลพิสูจน์ทางวิชาการมายืนยันแล้ว)
ตอนนี้ไม่เครียดกันแล้วครับ ต่อไปไม่ว่าจะเป็นยังไง
ผมว่าการที่ได้มาเจอกัน มีช่วงชีวิตที่ได้อยู่ด้วยกัน มันก็เจ๋งแล้ว....
ที่เหลือก็ถือเป็นโบนัส....
ต่อไปผมก็คงจะผ่อน ๆ เรื่องแมวลงบ้าง เอาไว้มีอะไรคืบหน้ามากมายจะมารายงานอีกที
ส่วนใครที่ยังต้องการติดตามความคืบหน้าเป็นระยะ
รวมถึงข้อมูลที่อาจจะเป็นประโยชน์ต่อแมว
ตามไปดูกันได้ที่บล็อกเจ๊แล้วกัน ตอนนี้แกเปิดบล็อกเล่าเรื่องเจ้าสองตัวนั้นแล้ว
ที่นี่ http://pandapawwaw.exteen.com/
ไปให้กำลังใจและเร่งแกหน่อย..หึหึ
ช่วงนี้ผมก็จะพยายามเฝดวงการแมวเสียหน่อย...เล่าบ่อย ๆ คนอ่านอาจจะเอียน
ชีวิตยังมีเรื่องอื่นอีกเยอะแยะ... แล้วเจอกัน
ปล.
ขอบคุณ
ขอบคุณ
ขอบคุณ
ผมเป็นคนขี้ซึ้งเรื่องพวกนี้ด้วย ไม่ต้องมาทำดีมากก็ได้....เชอะ ๆ ๆ ๆ
><
แมวเก้าชีวิต
ยินดีที่คืนสภาพทั้งคนทั้งแมว
#1 By wesong on 2009-04-30 21:56