ไม่มีที่ไหนอุ่นใจเท่า....
posted on 25 Apr 2009 21:47 by myhead in MyCat
ต่อจาก ลูคิแมว ที่นี่
เมื่อคืนก่อนหมอที่รักษาแพนด้าโทร.มาครับ
มาแจ้งให้ทราบว่ามันนั่งจุ้มปุ๊กหันหน้าเข้าหากำแพง
ไม่ยอมพูดยอมจา ไม่กินข้าว ไม่กินน้ำ ท่าทางเครียด...
แฟนผมอยากไปรับกลับบ้านเดี๋ยวนั้น แต่หมอขอให้อยู่สังเกตอาการสักคืน
รุ่งเช้าผมก็เลยรีบแหกขี้ตาบึ่งไปรับมัน...
กรงที่มันพักต้องใช้พลาสติคแร็ปพันบนล่างโดยรอบ
เพื่อใช้แทนห้องออกซิเจน..
ผู้ช่วยฯบอกว่าท่าทางจะไม่ได้นอนทั้งคืน
ผมรู้อยู่แล้วว่ามันคงจะเครียดและคิดถึงบ้านมาก
...แต่ไม่รู้มันแอบใช้ไนท์ครีมยี่ห้ออะไร อดนอนหน้ายังใสอยู่เลย
แถมตาก็ยังปิ๊งปั๊งแอ๊บแบ๊ว สงสัยแอบทาอายครีมบำรุง
ตอนไปรับกลับบ้านมันก็ด่า ๆ นิดหน่อย แล้วก็งอนหันตูดให้ตลอดทางกลับบ้าน
ต้องชวนคุยอยู่นาน ร้องเพลงลูบหัวลูบหางกว่าจะหายงอน อีแมวเปรตนี่....
กลับถึงบ้านก็เดินไปกินไผ่พอเป็นพิธี
ไอ้รูโหว่นี่ถูกโกนออกไปทั้งสองข้าง....หมอบอกว่าหลังจากให้คีโมคงจะไม่ขึ้นแล้ว
เท่มั้ยล่า?...
กลับมาถึงก็นอนแป๊ก...คงจะเพลียมาก ๆ ข้าวปลาอาหารเม็ดไม่ยอมแตะเลย
แป๊วแว้วงงเต๊ก...อาเฮียอ้วนเป็นอะไรไปหว่า?
คงไม่มีที่ไหน...ที่เราจะสามารถล้มตัวลงนอนได้อย่างอุ่นใจ....
เท่าบ้าน...อีกแล้ว
ท่าเอกลักษณ์แสนสบายของมันใช้นอนนาน ๆ ไม่ได้แล้ว เพราะจะทำให้หายใจลำบาก
แต่มันคงอยากจะฉลองที่ได้กลับบ้าน....
มันยังมีอาการนอนกระตุก ท่าทางหวาด ๆ อยู่
อาจจะหลอนจากการรักษาตั้งแต่วันแรก
ที่ต้องเจาะข้างปอดเพื่อดูดน้ำขังออกมา โดยที่ยาซึมยังไม่ออกฤทธิ์
เนื่องจากมันมีปัญหาระบบทางเดินหายใจ ไม่สามารถให้ยาสลบได้
และการให้ยาซึมแรงไปก็อาจเป็นอันตราย
ก็ต้องเลยตามเลย เพื่อช่วยมันก่อน ตอนนั้นมันคงจะทรมานพิลึก
โดยเฉพาะกับไอ้แมวคุณชายหมูตอนอย่างมัน
แต่อีกไม่นานมันคงจะดีใจที่เราไม่สามารถเรียกมันไอ้อ้วนได้อีกแล้ว
เพราะหลังจากคีโมก็คงจะผอมบักโกรกโทรมสุด ๆ ...
พรุ่งนี้พาแป๊วแว้วไปตรวจเช็ค ส่วนวันจันทร์ก็เริ่มให้คีโมแพนด้าเป็นวันแรก
ตั้งแต่วันนี้ก็ต้องทยอยป้อนยาให้ไอ้แพนอ้วน(อนาคตอาจจะชื่อ'แหว่งบักโกรก' 555)
ถ้าร่างกายมันตอบสนองเคมีบำบัดได้ดี สลายเนื้องอกได้
ก็เหลือแต่การให้ยาลูคิเมียไปเรื่อย ๆ ...แต่การให้ยาวันนี้ก็เริ่มเห็นปัญหาแล้ว
ยาต้องป้อนหลังอาหาร แต่อาหารก็ไม่ยอมกิน แฟนผมต้องเอาใส่มือให้มันเลียถึงจะยอม
แถมไอ้อ้วนไม่ยอมกินยาเลย ป้อนยากมาก ยัดเข้าไปแล้วก็ไม่ยอมกลืน
มีการอมไว้แล้วลอบคายออกมาด้วย...
อย่างไรก็แล้วแต่...มีเรื่องแย่ ๆ ก็มีเรื่องดี ๆ
ขอบคุณจริง ๆ สำหรับน้ำใจที่ห่วงใยกัน มันรู้มันคงดีใจ
ขอบคุณเป็นที่สุดสำหรับไมตรีมากมายที่มีให้
ทีแรกก็ไม่นึกว่ามันจะมีแฟนคลับมากมายขนาดนี้
ทั้งที่มันก็เป็นแมวธรรมดากระจอกงอกง่อย
ไม่ได้แสนรู้ ไม่เคยสร้างคุณประโยชน์ให้ประเทศชาติเลย
วันนี้เฮียเส่งโทร.มาถามไถ่อาการพร้อมกับบอกว่า
มีพี่ ๆ น้อง ๆ หลายคนสนใจอยากจะทำอะไรเพื่อเป็นการช่วยเหลือ
ผมซึ้งน้ำใจมาก แต่จำต้องปฏิเสธไป
ผมบอกไปว่าผมไม่ได้เดือดร้อนอะไร
ผมเป็นนักเขียนซูเปอร์สตาร์มหาเศรษฐี
ส่วนแฟนผมก็เป็นเจ้าของบ่อน้ำมันในตะวันออกกลาง
ยังมีคนอื่น ๆ อีกมากมายที่เดือดร้อนกว่าเยอะแยะ
ถ้าอยากช่วย ไปทางนั้นดีกว่า
แต่เฮียเส่งก็อบรมกลับมาว่า
ไม่ได้ช่วยเหลือเพราะผมลำบาก
แต่เป็นเพราะ"ความผูกพัน"ของพวกเราที่มีต่อเจ้าแพนด้ามากกว่า
จึงอยากจะมีส่วนร่วมในการทำอะไรให้มันบ้าง
ผมได้ฟังก็หน้าชา ที่บังอาจไปหมิ่นน้ำใจ
และมิตรภาพของพี่ ๆ น้อง ๆ ที่มีต่อแมว....ขอโทษจริง ๆ
แต่อย่างไร ณ ตอนนี้ผมขอรับไว้แต่เพียงน้ำใจแล้วกัน
เท่านี้ก็ดีมากมายแล้ว ขอบคุณจริง ๆ จากหัวใจเลย
คุณเดซี่ให้เบอร์โทร.มาบอกว่าสามารถติดต่อได้ตลอดหากต้องการความช่วยเหลือ
และมีสัตวแพทย์เก่ง ๆ ที่โรงพยาบาลสัตว์เกษตรแนะนำให้ ซาบซึ้งใจมาก
เมื่อหัวค่ำคุณฟักแห่งบล็อกโรคจิตก็โทร.มาถามไถ่อาการ ขอบคุณเสมอ
ขอบคุณทุกคนจริง ๆ ไม่นึกว่าการที่แพนด้ามันได้โผล่มาทักทายตั้งแต่เด็ก
ทำให้หลายคนได้ยิ้ม ได้หัวเราะ กับท่าทางและเรื่องราวของมัน
คล้ายกับพวกเราทุกคนได้มีส่วนร่วมในการเฝ้าดูการเจริญเติบโตของมัน
จะทำให้กลายเป็นความผูกพันได้ขนาดนี้
ผมว่ามันคงไม่ตายง่าย ๆ หรอก คนเชียร์กันขนาดนี้
ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ
ขอบคุณมาก ๆ ขอบคุณจริง ๆ
#1 By พ. on 2009-04-25 23:12