NEVER FIT IN

มันก็ต้องอัพกันหน่อยตามกระแสที่รุนแรงที่สุดในexteenตอนนี้

ถ่ายรูปมาไม่เยอะครับ มัวแต่เที่ยวแรด ๆ อำคนโน้นแซวคนนี้

เงยหน้าจากลานที่เราขายของกันอยู่

เส้นโค้งของสถาปัตยกรรมที่นี่ประกอบเข้ากับแสงที่ส่องย้อนลงมาดูสวยแปลกตาดี

ด้านบนก็ดูน่าสนใจ

พอถ่ายภาพทั่วไปก็เหลือบไปเห็นชายร่างใหญ่ชุดดำที่ดูเหมือนสายสืบปลอมตัวมาปะปนจ้องเขม็ง

ท่าทางเหมือนจะเข้ามายึดกล้องห้ามถ่ายรูป....ผมเลยรีบเดินหนี

มาที่บู๊ธบ้าง....บู๊ธผมเหมือนร้านจีฉ่อย

ขนาดแค่ครึ่งโต๊ะคือ 60x60 เซ็นติเมตร แต่มีเจ้าของผลงานทั้งหมดเจ็ดคน!!!!!

เสื้อยืดกับเข็มกลัดของผม เข็มกลัดของเพื่อนจั่นกับเพื่อนเดช

แม็คเน็ทของเพื่อนหนอม หนังสือทำมือของอ้อยกับจูบุ

ซีดีเพลงของน้องแนน กระเป๋าผ้าของเจ้าลิ้ม.....

ถ้างานมีต่ออีกวันอาจมีคนเอาแหนมป้าย่นมาฝากขาย 

เพื่อนหนอมมาช่วยขายพร้อมเพ้นท์แม็กเน็ทหินมาแจม ขอบคุณมากเสมอมา

เพื่อนจั่นกับเพื่อนเดชมาช่วยเฝ้าร้าน เอาเข็มกลัดมาแจม

และยังเป็นผู้เอื้อเฟื้อสถานที่และเครื่องมือในการจัดทำเข็มกลัดขอบคุณหลาย ๆ

เจ๊คนสวยมาช่วยเก็บตังค์ ขอบคุณทุกวัน

เด็กแถวไหนไม่รู้สองคนมาช่วยขายของ 

สุดท้ายไอดอลของผมกำลังวาดรูปอย่างขะมักเขม้น

ขาดอีกประมาณล้านเจ็ดแสนคนที่ไม่ได้กล่าวถึงแต่ขอบคุณจริง ๆ

ขอบคุณแชมป์สำหรับที่พักพิงอุ่น ๆ นาม"exteen"

ขอบคุณพี่บิ๊กแอนด์อะบุ๊คที่คิดถึงกัน ถึงผมรู้ว่าได้ทำให้พี่รำคาญบ้าง

แต่พี่เป็นคนที่พึ่งพิงได้จริง ๆ (ผมลองพิงมาแล้ว)

ขอบคุณนักเขียนและเพื่อนฝูงน้องนุ่งอีกหลาย ๆ ๆ ๆ ๆ คน

ทั้งคนโน้นคนนี้ ทุก ๆ คนที่ผมไปกวนตีนด้วย

ขอบคุณพี่โลเลสำหรับรูปสวย ๆ

ขอบคุณเพื่อน ๆ น้อง ๆ ที่มาช่วยกันลงแขกขายของ

ขอบคุณเป็นที่สุดโดยเฉพาะชาวหัวแตงโมที่ดีต่อกันเสมอมา

ขอบคุณสำหรับความห่วงใยที่ถามถึงแป๊วแว้ว

ขอบคุณสำหรับขนมและดอกไม้ที่เอามาให้กัน ขนมอร่อยมากแต่ดอกไม้ยังไม่ได้ลองกินเลย

ขอโทษสำหรับคนที่ตั้งใจมาแล้วไม่ได้เจอกัน

ขอโทษสำหรับไซส์เสื้อที่หาให้ไม่ได้

ขอโทษคนที่เขิน ๆ ไม่กล้าทักกันแล้วผมก็ไม่ได้ทักไปก่อน

ขอโทษสำหรับความขี้เล่นของผมซึ่งอาจจะสร้างความหมั่นไส้ให้บ้าง

อย่าหมั่นไส้เลยครับ รักผมเถอะ มองข้ามความก้าวร้าวน่าตบปากสักนิด

แล้วจะรู้ว่าผมก็เป็นคนน่ารักพอใช้ได้คนหนึ่ง

ผมก็เป็นของผมอย่างนี้เสมอมา เงียบบ้างฮาบ้างขี้อำบ้างตามประสา

แต่ก็ไม่เคยคิดร้ายใคร มีก็แต่คิดไม่ซื่อบ้างเป็นบางครั้ง....

ครั้งหนึ่งเคยมีคนเตือนให้ผมวางมาดเท่เสียหน่อย นิ่ง ๆ สักนิด

ไม่ใช่มัวแต่เล่นหัวอำกันเป็นเด็ก ๆ รุ่นใหญ่เห็นจะได้เกรงใจ รุ่นน้องจะได้เคารพ

แฟนหนังสือมาเห็นจะได้ศรัทธา ออร่าจะได้บังเกิด

ถึงขนาดบอกว่านักเขียนเขาไม่พูดมากอย่างนี้หรอกก็มี....

แหม.....กูก็มีวันนิ่ง วันเท่ เวลาขรึมเหมือนกัน ตามแต่สันดานพลิกผัน 

แต่ที่สำคัญ....

ขอโทษเถิดครับ....

นักอ่านของผมน่ะ เวลากินแตงโมเขาไม่กินเปลือกกันหรอก...ป๊าดธ่อ

ที่หวานฉ่ำนั่นน่ะมันเนื้อในต่างหาก....