NEVER FIT IN

"ปายเปลี่ยนไป..."

คำพูดคุ้นหูจากผู้ที่เคยไปเยือนมาก่อนหน้าเนิ่นนาน

อาจจะสร้างความรำคาญใจให้หลายคน...ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ

จนอาจจะได้ยินบางคนโต้ตอบกลับมาว่า

"แล้วที่ไหนไม่เปลี่ยนไปบ้างล่ะ(วะ)?"

จากทริปเดียวกัน ผมเดินทางจากกรุงเทพฯไปเชียงใหม่

และจากเชียงใหม่ต่อไปพักค้างแรมที่ห้วยน้ำดังทันที

โดยแวะพักที่แถวตลาดแม่มาลัยเพียงเพื่อกินข้าวหน้าเป็ดรองท้อง

พอตื่นจากห้วยน้ำดังแสนหนาวก็มุ่งตรงขึ้นเขาคดเคี้ยวต่อไปปายไม่รอรี

ระหว่างทางมีสัญลักษณ์นี้ให้เห็นเกือบตลอดเส้นทาง

และก็เป็นดั่งป้ายเตือนจริงดังว่า

บางทีโชคดีอาจจะต้องหยุดรอขบวนพี่วัวบ้าง

พอไปถึงปายก็ต้องเจอกับเรื่องประหลาดใจมากมาย

ตั้งแต่ปลายสะพานปายก็พบกับร้านกาแฟหรูหราตั้งเด่น

ผู้คนจอดรถกันล้นหลาม แวะถ่ายรูปสะพาน พลางดื่มกาแฟแพง ๆ

แน่นอนไฮโซฯอย่างผมไม่รีรอที่จะไปนั่งสั่งอาหารเช้าแพง ๆ กิน

พ่อกำลังถ่ายรูปแม่ ส่วนลูกกำลังแอบดูกระบอกของพ่อ

เห็นนักท่องเที่ยวมากมายทุกเพศทุกวัย รถยนต์ที่จอดกันคราคร่ำ

ร้านกาแฟหรูหราไฮโซฯ ผมก็เริ่มรู้สึกหวั่นใจอะไรบางอย่าง

แล้วก็จริงดังหวั่น ตัวเมืองปายวันนี้ผู้คนพลุกพล่าน รถราวิ่งกันขวักไขว่

ร้านรวงมากมายตั้งกันคึกคักแตกต่างจากที่เคยมาเยือนเมื่ออดีต

ผมเปลี่ยนแผนที่คิดจะพักเกสต์เฮ้าส์ถูก ๆ ในเมืองอย่างที่คุ้นเคย

ไปเลือกรีสอร์ตหรูหราราคาพันสามแทน สาเหตุหนึ่งก็คืออยากนอนพักสบาย ๆ

เข้าส้วมสะดวก ๆ ชดเชยคืนก่อนที่นอนทรมานและอดขี้

อีกสาเหตุหนึ่งก็คือยังไม่คุ้นเคยกับปายที่เปลี่ยนไป

ปายในวันนี้แตกต่างจากที่ผมเคยมาเยือนเมื่อเกือบสิบปีก่อนอยู่พอสมควร

สิ่งที่เพิ่มเติมเข้ามาคือร้านรวงที่มีดีไซน์มากมาย

ซึ่งแน่นอนเจ้าของร้านส่วนใหญ่ไม่ใช่คนท้องถิ่น

เปี่ยมไปด้วยบรรดาอาร์ติสต์วัยรุ่น และบรรดานักเดินทางเด็กแนวทั้งหลาย

ซึ่งอันหลังสร้างความอึดอัดใจให้ผมพอสมควร

ส่วนสิ่งที่ขาดหายไปก็คือ"เสน่ห์"

เมื่อก่อนเสน่ห์ของปายคือการเป็นเมืองเล็ก ๆ เงียบสงบในอ้อมกอดของภูเขา

การเดินทางขึ้นเนินนับพันโค้งชวนอ้วก ดูราวกับได้พิชิตอะไรบางอย่าง

เหมือนกับค้นพบดินแดนแสนงามที่ซุกซ่อนตัวอยู่

แต่ในวันนี้ดูเหมือนกลายเป็นความ "เท่" สำหรับวัยรุ่นหลายคนไปเสียแล้ว

การได้ไปเยือน กระทั่งได้ไปอยู่อาศัยสักระยะ บ่งบอกถึงความทันสมัยในความคิด

และเป็นอะไรที่ "ติ๊สสสสท์...อินดี้แอนด์แนว" พอตัว    -    -"

จนเสื้อยืดประเภท"ไปปายมาแล้ว"กลายเป็นของที่ระลึกที่ขายดีเป็นพิเศษ

มีบางอารมณ์ในขณะที่เดินเล่นอยู่บนถนนคนเดินทำให้คิดไปถึงถนนข้าวสารก็มี

หลายคนดูหงุดหงิดรีบเร่ง และส่วนใหญ่ก็เป็นคนจากเมืองกรุงที่มาทำธุรกิจอยู่

แต่คิดในแง่ดีก็ได้แต่บอกตัวเองว่าทุกอย่างมันย่อมเปลี่ยนไป

และอย่างน้อยเศรษฐกิจของผู้คนที่นี่คงจะดีขึ้น....

ผมตัดสินใจเดินเท้าเพื่อไปสำรวจที่พักริมน้ำเมื่อครั้งอดีต

ที่เคยขี่จักรยานกับแฟนลัดเลาะทุ่งกระเทียมแสนสงบชวนพิศวง

ผลปรากฏว่าปัจจุบันกลายเป็นรีสอร์ทไปหมดแล้ว

และก็ยังพบกับดิสเพลย์รถมินิตั้งอยู่ริมแม่น้ำอีกด้วย

จึงตัดสินใจได้ในขณะนั้นว่าผมคงจะค้างที่นี่เพียงแค่คืนเดียว

แล้วพรุ่งนี้จะย้อนกลับไปเชียงใหม่ตั้งแต่เช้ามืด

หลังจากเดินย้อนกลับมานั่งกินก๋วยเตี๋ยวที่สี่แยกในเมือง

นั่งมองรถติดผสมเสียงแตรและนกหวีดจากตำรวจที่ปรี๊ดมาไม่ขาด

ผสานกับแก็งค์ช็อปเปอร์ และบรรดาเด็กแนวสุดอาร์ต

ตอกย้ำให้ยิ่งมั่นใจว่า ตอนนี้ที่นี่คงไม่เหมาะกับผมเท่าไร

รุ่งเช้าขากลับเข้าเชียงใหม่ผมมาแวะหาอาหารทานบริเวณสะพานปายที่เดิม

แต่คราวนี้ผมเลือกทานร้านแผงลอยของตีนสะพานอีกฝั่งแทนร้านสุดหรูเมื่อขามา

นั่งแทะไก่กับมันปิ้งไปไม่สนใจใคร

มันเทศปิ้งสิบบาทกินอิ่มไปถึงชาติหน้าเลยทีเดียว

เดินมาคุยกับลุงที่ขายกาแฟทักทายยั่วเย้ากันเล็กน้อย

"เดี๋ยวนี้คนเยอะแล้วนะ" ผมพูด

"อืม...คนเยอะ"

"รายได้ก็ดีขึ้นด้วยสิ"

"......คนที่รวยก็พวกนายทุนจากในเมือง...ชาวบ้านก็ยังจนเหมือนเดิม"

ผมจ่ายตังค์ค่ากาแฟสิบห้าบาทแพงกว่าเมื่อก่อนเกือบเท่าตัว

แต่เทียบไม่ได้เลยกับราคาของกาแฟเมื่อเช้าวาน

แกจะรู้มั้ยนะว่าอีกฝั่งของตีนสะพานมีกาแฟแก้วละแปดสินห้าบาท

และมีอเมริกันเบรคฟ๊าสท์ชุดละสองร้อยห้าสิบบาทขายอยู่ในเมนู

"...มันก็ทำให้วิถีชีวิตของชาวบ้านที่นี่เปลี่ยนไป"

แกพูดทิ้งท้ายเบา ๆ ก่อนง่วนกับการคั้นน้ำส้มของแกต่อ

ผมเดินใจลอย ๆ กลับมาที่รถ ก่อนพาใจและกายกลับมาที่เชียงใหม่

ตอนหน้าเชียงใหม่แสนรัก....