NEVER FIT IN

ผมมีรถจักรยานยนต์อยู่สองคัน

คันแรกที่ซื้อมาเมื่อหลายปีก่อนคือ ฮอนด้า จิออโน่

เป็นรถสกู๊ตเตอร์เล็ก ๆ รูปร่างคล้ายเวสป้าย่อส่วน

ความจุเพียงห้าสิบซีซี

ที่ซื้อมาก็เพราะตั้งใจใช้ขี่ไปกินข้าวในซอยไม่ไกล

เพราะค่ามอเตอร์ไซคล์รับจ้างมันแพงเหลือเกิน

แต่เหตุผลซ่อนเร้นจริง ๆ ก็แค่ "ผมอยากขี่"

ส่วนอีกคันก็คือ ฮอนด้า ซีเจ็ดสิบ เพิ่งซื้อมาได้ปีกว่า

ซื้อมาทั้งที่ไม่ค่อยอยากได้เท่าไร แต่คนขายมาขอร้อง

แล้วผมก็ดันเผลอใจอ่อน ทั้งที่เป็นเรื่องที่ไม่ควรเลยจริง ๆ

ถึงจะสภาพค่อนข้างเก่า แต่ก็ต้องยอมรับว่าเจ้าตระกูลซีนี่มันอึดจริง ๆ

พูดถึงคันแรกนั้นจำได้ว่าเอาขึ้นโชว์ในเว็บบอร์ดเก่าตอนได้มาใหม่ ๆ

ให้สมาชิกช่วยกันตั้งชื่อ และถ้าจำไม่ผิด

ก็ได้ชื่อ"จินตหรา"มาจากเฮียเส่งนักเขียนการ์ตูนมาดนักวิทยาศาสตร์นั่นเอง

จินตหราขี่ดีมากครับ ประหยัดและไม่จุกจิกเลย

จะขี่วันหนึ่งกี่รอบก็ไม่เคยบ่น ไม่มีอิดออด

บางทีซ้อนสองทั้งที่เบาะมีขนาดรองรับได้แค่หนึ่งตูด

แกก็ใจกว้างไม่มีมาบ่นให้รำคาญ

แต่ยิ่งจินตหราใจกว้าง ผมก็ยิ่งได้ใจ

ใช้งานมันไม่บันยะบันยัง ไม่ยอมดูแลรักษา

เขรอะก็ปล่อย หลังเต่าก็เหาะ 

ทิ้งตากแดดตากฝนไม่มีสงสาร

แต่จินตหราก็ยังอดทนไม่งอแงหนีไปไหน

จนล่วงสองสามปีผ่านไป ผมก็ได้บทลงโทษ

จินตหราพาผมไปคว่ำอยู่ในซอยมืด ๆ เปลี่ยว ๆ กลางดึก

โชคดีที่ตอนนั้นมาด้วยความเร็วที่ช้ามากตามประสารถเครื่องจิ๋ว

อาการบาดเจ็บจากตัวกระแทกพื้นจึงไม่เท่าไร

จินตหรากลัวผมไม่สำนึกจึงเอนทับมาทางผม

พาเอาแฮนด์ข้างหนึ่งมากระแทกที่หน้าอกเพื่อสั่งสอน

ผลว่ากล้ามเนื้อช้ำไปสองเดือน

.....แต่ผมก็ยังไม่สำนึก

หลังจากที่ย้ายบ้านมาผมก็นำจินตหรามาอยู่ด้วย

พร้อมกับการมาของเจ้าแก่ซีเจ็ดสิบอีกคัน

แรก ๆ ก็ผลัดกันขี่เป็นที่เพลินอารมณ์

พอหลัง ๆ ก็ใช้งานแต่ซี ทั้งที่มันไม่มีอะไรดีไปกว่าจินตหราเลย

เสียงก็ดัง เร่งก็ไม่ขึ้น เกียร์ก็แข็ง คันบิดก็เสื่อม เบรคก็ไม่ดี

แต่ยิ่งไม่ดี ผมยิ่งพยายามขี่มันบ่อย ๆ อยากกำหราบมันให้คล่องมือ

เสียหลายทีก็พาไปซ่อม แถมเปลี่ยนยางใหม่ให้

โดยไม่สนใจจินตราที่แสนซื่อสัตย์

ถึงแม้จริง ๆ แล้ว ผมรักจินตหรามาก

การขี่จินตหราก็เพลินสุด ๆ 

แต่นั่นแหละสันดานไม่ดีที่เห็นจินตหราเป็นของตาย

แล้วมองซีเป็นความเร้าใจที่อยากควบคุม

สุดท้ายในวันที่เจ้าซีดื้อดึงไม่ยอมทำงาน

ผมก็จำเป็นต้องควบจินตหราออกไปเซเว่นฯปากซอย

และด้วยความน้อยใจ...

....จินตหราก็สะบัดผมลงตรงหน้าเซเว่นฯ

...ไม่เจ็บเลยครับ.....แต่อาย

ผมว่าลึก ๆ จินตหราก็ยังแคร์ผมอยู่ ไม่อยากให้ผมเจ็บ

แค่อยากให้ผมเข้าใจ

แต่ด้วยความระอาไร้เหตุผลของผม

ทำให้ผมตัดสินใจทอดทิ้งหล่อนทั้งสองไปเสียหลายเดือน

ไม่เหลียวแล ไม่สบตา ไม่เล่นด้วย

ผมทำราวกลับเป็นความผิดของจินตหราและป้าซี

ทั้งที่ผมเองนี่แหละที่เอาแต่ขี่โดยไม่ถนอม

จนทั้งช่วงล่างช่วงบนหล่อนยับเยิน

มาวันนี้พอผมเริ่มคิดถึงรสสวาท อยากกลับมาโจ๊ะกันอีกครั้ง

แต่ทั้งสองไม่มีใครสนองตอบผมเลย

ดูเหมือนทั้งหัวใจและร่างกายของหล่อนจะตายด้านเสียแล้ว

...แต่ผมไม่โกรธหรอก ไม่มีสิทธิโกรธด้วยซ้ำ

มันสมควรแล้วล่ะ...

ผมจะไม่ขอโอกาสแก้ตัวอีกครั้ง

แต่ผมจะทำดีกับหล่อนให้มากที่สุด

แล้วถ้าหล่อนจะยังมึนชา ผมก็คงต้องยอมรับชะตากรรม

....แต่ถ้าหากยังมีเยื่อใย และแอบส่งยิ้มให้ผมแม้สักนิด....ล่ะก็

....พ่อจะจับขี่ให้มันไปเล้ย......