NEVER FIT IN

พักผ่อนนอนหลับไปตื่นยักษ์ อาการอ่อนเพลียก็เริ่มทุเลาลง

วันสุดท้ายของงานหนังสือฯยังคงเป็นไปอย่างครึกครื้น

สนิทกับเพื่อนใหม่ ๆ มากมายแม้จะเพิ่งพบหน้าและได้คุยกันไม่กี่คำ

เสียดายก็แต่ไม่ได้เจอกันกับคนที่อยากเจอกัน

และคิดถึงแฟนเก่า ๆ รุ่นแรก ๆ  หลายคนด้วย ที่ไม่ได้มาพบปะกัน

อยากเจอ.....ยังคิดถึงเสมอ

เกมส์ "แต่งงานกันเถอะ" สนุกดี รู้สึกจั๊กกะจี๋และฮาปนเปกัน

มีแฟนหนังสือผู้ชายมาสะกิดพูดว่า "ผมยังแต่งงานกับพี่ได้อยู่รึเปล่า?"

แม้รหัสลับยังไม่ตรง แต่ผมก็รีบให้ของหมั้นไป เพราะรู้สึกเริ่มหวั่นไหว 555

สินสอดของหมั้นชุดสุดท้ายมาหมดที่บู๊ธของอะบุ๊ค ด้วยการนำของบองเต่า

แกหันหน้าหล่อแสนทะเล้นมาหาผมพร้อมกับบอกว่า "แต่งงานกันเถอะ"

ทำเอาน้อง ๆ ในบู๊ธรวมทั้งวิชัยเล่นตามกันมั่ง ตกใจเหมือนกัน -  -"

ผมรู้ว่าของไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร แต่ทุกคนคงอยากสนุกกันมากกว่า

หวังว่าคงได้สนุกกันจริง ๆ เพราะผมสนุกดี รู้สึกเหมือนเล่นกับเพื่อนตอนเด็ก ๆ

ผมรู้ว่ามีหลายคนที่เจอวันนั้นอยากจะเล่นด้วยแต่ไม่กล้าพูด

แม้ผมจะพยายามยั่วยวนก็ตาม(ฮา)

แต่ผมก็แอบเห็นแววตาซุกซนของเด็ก ๆ ซุกซ่อนอยู่

ถึงแม้วัยที่เติบโตจะทำให้เกิดความสงวนท่าทีก็ตาม

วันนั้นหลังจากงานเลิกผมก็ไปทานเลี้ยงกับพี่ที่บู๊ธหนึ่งที่สนิทกัน

ซึ่งทำมาหลายปีแล้วเหมือนเป็นประเพณี

เจอคนตลก ๆ หลายคน สนุกดี

ครั้งนี้ผมรู้สึกโชคดีมาก ๆ คนที่ผมพบเจอล้วนเป็นคนน่ารักทั้งนั้น

ทุกคนนิสัยดีจากความรู้สึกแรกที่ได้สัมผัส

การได้อยู่ร่วมกับคนดี ๆ มีความสุขเสียยิ่งกว่าหนังสือขายดีเสียอีก

ต่อจากนี้ผมคงมีเรื่องราวต้องทำอีกเยอะ

ทั้งต้องกลับไปสอนหนังสือ และหาโอกาสเรียนหนังสือกับเขาบ้าง

เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ เพิ่มขึ้น รวมถึงหาโอกาสเดินทางเพื่อ"เปลี่ยนฉาก"

สำหรับการทำงาน

และแน่นอนคงไม่ลืมที่จะต้องฟื้นฟูสุขภาพ

อีกทั้งปรับปรุงทรงผมซึ่งเริ่มบางลงทุกวันด้วย5555555

สำหรับผลงานใหม่สองเล่มมีเรื่องผิดพลาดอยู่พอสมควร

เครียดจนนอนไม่หลับอยู่หลายวัน

จนถูกค่อนแคะว่าเป็นพวก "เพอร์เฟ็คชั่นนิสต์" รึไง

จึงเริ่มผ่อนคลายขึ้น มันไม่ใช่เรื่องที่ดีที่ควรจะยอมรับ

แต่ผมตั้งใจดีที่สุดแล้ว ด้วยกำลังชายเดี่ยวที่มี

และเมื่อมีโอกาสผมก็จะต้องแก้ไขมันแน่นอน

ขออภัย และขอบคุณที่ยังยอมรับกันได้

มาวันนี้เราเริ่มรู้จักกัน เริ่มผูกพันกันมากขึ้นอีกนิดแล้วใช่มั้ย?

แต่ถึงยังไงเราคงไม่ต้องเอาตัวเอาใจมาผูกติดกัน

เราไม่ใช่สิ่งยึดเหนี่ยวของกันและกัน

เราเป็น"เพื่อน"กัน 

แต่ละคนยังคงต้องเดินหน้าต่อไปตามเส้นทางของตน

จนเมื่อถึงวันนัดพบ เราจะได้เอาเส้นทางที่เราพบเจอมาอวดกัน

มาทักทายและกวนตีนกันอีกครั้ง....

บ๋ายบาย งานมหกรรมหนังสือ ตุลาคม 2551