NEVER FIT IN

พี่สาวคนสวย :  "แล้วจะทำ'ความน่าจะหมา'มั้ยคะ?"(ยิ้ม ๆ )

แว่นหนวด     :  "เอ่อ...ทำครับ แต่ต้องให้เสร็จ'ความน่าจะเป็ด' กับ'ความน่าจะอูฐ'ก่อนนะครับ"

พี่สาวคนสวย :  "......."

น้องสาวน่ารัก : "ความน่าจะแมวนี่เกี่ยวกับอะไรเหรอคะ?"(หน้าตาจริงจังมาก)

แว่นหนวด      : ".....น่าจะ...แมว..ครับ"

น้องสาวน่ารัก : "....."

น้องชายวัยรุ่น  : "พี่ผมโคตรชอบพี่เลย การ์ตูนพี่แนวมาก"(alert มาก)

แว่นหนวด       : "ขอบคุณครับ"

น้องชายวัยรุ่น  : "เดี๋ยวนี้พี่ไม่ได้เขียนให้อะเดย์แล้วเหรอ?"

แว่นหนวด       : "....."

พี่สาวสุดเปรี้ยว  :  "ทำไมตัวจริงถึงหัวไม่เป็นแตงโม?"

แว่นหนวด         :  "....."

พี่สาวสุดเปรี้ยว  :  "ทำไมตัวจริงหัวถึงไม่เป็นแตงโม?!"

แว่นหนวด         :  "........"

พี่สาวสุดเปรี้ยว  :  "ทำไม!!"

แว่นหนวด         : "................"

วัยรุ่นสาวแก่นเซี้ยว  : "พี่หนูขอถ่ายรูปหน่อยได้มั้ย?"

แว่นหนวด              :  "เอาเลย ๆ "(ระริกระรี้)

วัยรุ่นสาวแก่นเซี้ยว  : "แต่หนูไม่มีกล้องอ่ะพี่"

แว่นหนวด              : "......."

คุณพ่อลูกหนึ่ง : "นี่คุณเป็นคนเขียนเหรอ?"(หลังจากจ่ายเงินให้คุณลูก)

แว่นหนวด       : "ใช่ครับ"(ยิ้ม)

คุณพ่อลูกหนึ่ง : "อืม...(พลิกดูหนังสือ) เก่งนะ...

แว่นหนวด       : (ยิ้มหวาน)

คุณพ่อลูกหนึ่ง : "เขียนการ์ตูนหลอกเด็กจนพวกมันติด"

แว่นหนวด      : "........"

น้องสาวสุดแบ๊ว  : "อุ๊ย...เล่มนี้น่ารักจัง"

เพื่อนสาวคิกขุ    : "เฮ้ย! ชั้นรู้จัก ๆ ชอบ ๆ เอา ๆ "(หยิบขึ้นมาทำท่าจ่ายตังค์)

แว่นหนวด          : "เซ็นให้มั้ยครับ?"(ยื่นมือไปรับหนังสือ)

น้องสาวสุดแบ๊ว  : (ตัวแข็งทื่อจ้องเขม็ง) "นี่....คนเขียนเหรอคะ?"

แว่นหนวด          : "ครับ...คน...ครับ"

เพื่อนสาวคิกขุ    : (วางหนังสือลงที่เดิม จูงมือน้องสาวสุดแบ๊วหันหลังกลับ

                            เดินจากไปไกลแสนไกล อย่างไม่มีวันกลับ)

 ..............................

วันนี้(จันทร์)ผมไม่ได้ไปที่งาน เพราะมีธุระด่วนที่ต้องรีบจัดการสองสามอย่าง

กว่าจะจัดการธุระเสร็จก็รู้สึกมึน ๆ ไข้รุม ๆ

อากาศเปลี่ยนแปลงเดี๋ยวร้อน เดี๋ยวหนาว เดี๋ยวฝน ประกอบกับความซ่าเป็นพิเศษ

ที่พยายามไปเจอผู้อ่านให้มากที่สุด ตั้งใจไปมันทุกวัน อยู่มันยันเย็น

ตอนนี้อาการก็เลยเริ่มออก 

จากคนที่ไม่ค่อยชอบอยู่ในสถานที่คนเยอะ ๆ อย่างผม

กับดันทุรังจะโผล่ไปมันทุกวัน ความเครียดจากการเบียดเสียดก็ต้องมีโผล่มาบ้าง

ความจริงร่างครึ่งหนึ่งของผมเป็นคนคุยเก่ง แซวดะ ร่าเริงเกินเหตุ เวลาอยู่ในสังคมก็จริง

แต่อีกร่างอีกครึ่งของผมมันยังคงซึมเซาหนักแน่นครบถ้วน

ช่วงนี้ผมใช้พลังความเฮฮามากเหลือเกิน จนรู้สึกเหมือนจะเกินโควต้าเสียด้วยซ้ำ

ความเศร้าซึม ขรึมเงียบ มันกำลังต่อคิวมาปันพื้นที่เพื่อรักษาสมดุลย์แล้ว

ผมต่อรองขอเวลาอีกสองสามวันกับปีศาจเหงาเศร้าอยู่

มันบอกว่า "อย่างนั้นเอ็งต้องชดเชยด้วยการร้องไห้!"

ผมบอก " ได้ ! แต่ขอร้องไห้ด้วยความซาบซึ้งใจได้มั้ย?" 

.................................

พรุ่งนี้ถ้าไม่มีไข้ ผมจะไปอุ้มหนังสือที่ P 11 ช่วงสาย ๆ

ยักย้ายไปที่แพลนนารี่ฮอลล์(แน่นอนว่าใครเข้ามาทักจะถูกขอให้ช่วยแบก)

ก่อนจะไปห้อยอยู่ตามบู๊ธต่าง ๆ คือ

ครึ่งเช้า  N 43 , P 11 , M 16

ครึ่งบ่าย  E O1 , K 06 , O 29 , N 07

วนเวียนไปมาจนกว่าจะหมดแรง แล้วจึงกลับบ้าน 

คร่อกกกกก

(ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต--ไปsearchเจอรูปนี้ ตลกดี

รู้สึกว่าคนที่คอสฯจะเป็นแฟนหนังสือในบอร์ดแตงโมเก่า แต่ยังไม่ยอมมาแสดงตนซักที สงสัยจะเขิน 555)