NEVER FIT IN

มีกริยาท่าทีบางอย่างที่ผมเคยพึงระแวดระวังอยู่เสมอ

แต่ก็พลาดพลั้งอยู่ร่ำไป

อาจจะเพราะผมไม่ใคร่จะได้สนใจใฝ่หาในเรื่่องสมบัติผู้ดี

หรือไม่ก็อาจมีสันดานก้าวร้าวอยู่เป็นฐานก็ไม่ทราบได้

ทำให้ผมเป็นคนไม่ค่อยมีท่าทีเคารพในเรื่องความอาวุโสสักเท่าไร

ไม่ใช่ว่าจะก้าวร้าวหยาบคายกับผู้เฒ่าผู้แก่

จิกหัวด่าไม่เลือกหน้า อันนั้นมันก็ไม่ใช่วิสัย

เพียงแต่ผมออกจะเป็นคนที่ไม่ค่อยให้ความสนใจกับระบบอาวุโส

มากไปกว่าการเคารพกันและกัน ในฐานะมนุษย์

โดยส่วนตัวผมเอง ถ้าในฐานะผู้มีอาวุโสกว่า

คนที่พอจะสัมผัสถึงผมได้คงจะพอมองเห็นว่า

ไม่ใช่เพียงไม่ถือ แต่ผมไม่ได้ใส่ใจเสียด้วยซ้ำในความเป็นรุ่นพี่ของตัวเอง

รุ่นน้อง ๆ ที่ห่างกันหลายปีจะเรียกชื่อผมเฉย ๆ ผมก็ไม่ได้สนใจ

เด็ก ๆ รุ่นหลานหลายคนที่อายุห่างจากผมสิบถึงยี่สิบกว่าปี

เจอผมก็ทักผมว่า "โตโต้!" คุยกับผมโผงผาง ผมกลับชอบใจ

ลูกศิษย์หลายคนที่ผมเคยสอนถึงจะเรียกผมว่าอาจารย์บ้าง พี่บ้าง

แต่ส่วนใหญ่ก็คุยแลกเปลี่ยนกับผม แซวผมเหมือนคนรุ่นราวคราวเดียว

หลายต่อหลายครั้งที่ผมเป็นผู้รับความรู้ จากครูที่เป็นลูกศิษย์ด้วยซ้ำไป

มีคนรุ่นราวคราวเดียวกับผม

ตลอดจนรุ่นน้องรุ่นพี่หลายคน(บางประเภท)

ที่คอยทัก บ้างก็ออกปากตักเตือนบ้าง ดูแคลนบ้าง

เวลาเห็นรุ่นน้อง ๆ หลาน ๆ มีท่าทีต่อผม ในแบบที่เขาเหล่านั้นเรียกว่า "ปีนเกลียว"

พูดในเชิงดูถูกบ้างว่า ผมเป็นคนที่รุ่นน้อง ๆ ไม่เคารพ

เวลาที่เห็นรุ่นน้อง ๆ ถกเถียง วิพากษ์วิจารณ์ กระทั่งสอนสั่งผมก็ยังมี

แต่ผมก็ไม่เคยใส่ใจ หนำซ้ำในทางตรงกันข้าม ผมกับรู้สึกดีเสียอีก

ผมไม่อยากให้ใครต้องมาอึดอัดใจไม่กล้าพูดคุย ถกเถียง แลกเปลี่ยน

ต้องทนฟังเรื่องโม้ห่วย ๆ เพียงเพราะว่าเขาเหล่านั้นมีอาวุโสน้อยกว่า

บุคลิกภาพของผมที่คนภายนอกมองเห็นจึงเป็นประเภทที่

"ใคร ๆ ก็แกล้งได้" แซวได้ คุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ได้

เหมือนกับเป็นเพื่อนในชั้นเรียนเดียวกันมาก่อน

ท่าทีของผมเป็นเช่นนี้มานานแล้ว และก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องบอกไว้คือ แม้ผมจะไม่ได้ให้ความใส่ใจในเรื่องอาวุโส

แต่ความเคารพในฐานะที่เป็นมนุษย์ด้วยกันมันอีกเรื่อง

ผมคิดว่าเรายังคงต้องให้เกียรติกันในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งเสมอ

ถ้าจู่ ๆ จะมาก้าวล่วงผมแบบไม่น่ารัก

ของขึ้นหน่อยผมก็สอยร่วงหมดไม่เลือกรุ่น

แต่ถ้าเป็นคนนิสัยดี แม้จะมีท่าทีไม่เข้าท่า

ผมก็รักได้ไม่ยาก

ผมเป็นคนคุยง่าย แต่ก็เรื่องมาก

ขี้เกรงใจ แต่ก็ไม่ชอบคนที่พยายามทำให้ผมต้องเกรงใจ

แต่ในทางเดียวกันมันก็ส่งผลเสียกับผม

ในเวลาที่ผมใช้ท่าทีเหล่านี้ปฏิบัติกับผู้ที่มีอาวุโสสูงกว่าด้วยเช่นกัน

บางคนอาจจะไม่ชอบใจนัก ถือตัวหน่อยก็อาจเหม็นขี้หน้ากันไป

แต่รู้ไว้เถิดว่า ผู้อาวุโสที่ผมสามารถพูดคุยด้วย

โดยใช้ท่าทีการแลกเปลี่ยนราวกับคนรุ่นราวคราวเดียวกัน

"มักจะเป็นคนที่ผมให้ความเคารพในหัวใจเสมอ"

งานหนังสือปีนี้ผมเจอคนมากมายหลากหลายวัย

บางคนแค่เจอกัน สบอัธยาศัยกัน ก็ราวกับรู้จักกันมานาน

รุ่นใหญ่ ๆ บางคนถูกผมกวนตีนใส่(แบบน่ารัก)

ก็หลายคน ชอบกันก็รักกันไป

ไม่ชอบใจถือวัยถือตัวก็อยู่คนละมิติไป

รุ่นน้อง ๆ ที่เข้ามาทักทายก็ล้วนแต่เป็นคนน่ารัก

หลายคนผมคุ้นหน้าแต่จำชื่อไม่ได้

โดยเฉพาะแฟนเก่า ๆ ตั้งแต่ยุคแรกที่ทำหน้ามึนเข้ามาหาคิดว่าผมจำไม่ได้

...มันก็จำไม่ค่อยได้จริง ๆ นั่นแหละ

แต่ความคุ้นเคยบางอย่างมันก็รู้สึกได้

ถ้าจะพูดกันแบบไม่ต้องกลัวเขิน

ผมรู้สึกว่าแฟนหนังสือของผมส่วนใหญ่

เรามีบางอย่างที่คล้ายคลึงกัน 

อ่อนโยนและเปิดกว้าง ในขณะเดียวกันก็เก็บตัว

บางครั้งเฮฮา บางคราวเงียบขรึม

มีคุณธรรมแต่ก็ทะลึ่งตึงตัง

ผมไม่รู้ว่าผมเข้าใจถูกรึเปล่า?

แต่ส่วนใหญ่พวกเรามักมีความพิลึกเล็ก ๆ ในสายตาคนอื่นเสมอ

ใช่มั้ยครับ?

^     ^

ปล.วันนี้กลับสู่สภาพเดิม ไม่กล้าหล่อ(เหี้ย ๆ ) อีกแว้ว....