~~~~ มนต์รักหมวยต่างแดน ~~~~
posted on 11 Sep 2008 21:16 by myhead in MyWalkedเคยเกริ่นไว้ตั้งแต่ต้นปีว่าจะเล่าเรื่องที่ไปเที่ยวลี่เจียงมา
.
แต่มาจนจะปลายปีแล้วก็ยังไม่ได้เล่า ..เลยชักจะลืม ๆ เสียแล้ว
.
ผมจะลองพยายามปะติดปะต่อดูแล้วกัน...
.
แต่ไม่รับปากนะครับว่ามันจะได้เรื่องได้ราวอะไร...
.
.
.
.
.
เมืองลี่เจียงอยู่ในเมืองจีน...ก็แหงล่ะสิ
.
ชื่อลี่เจียงคงไม่ได้อยู่ในยุโรปแน่ ๆ
.
.
.
.
.
.
.
ลี่เจียงแบ่งเป็นสองส่วน คือส่วนเมืองเก่าและเมืองใหม่
.
.
.
.
.
.
แต่ส่วนใหญ่นักท่องเที่ยวก็รักที่จะตระเวณกันอยู่ในเมืองเก่า
.
.
.
.
บรรยากาศราวกับอยู่ในหนังจอมยุทธก็ไม่ปาน
.
.
.
.
อากาศเย็นมาก ๆ จนถึงหนาวโคตร ๆ บางวันฝนบางวันหิมะ
.
.
.
.
.
.
.
.
ผักผลไม้อุดมสมบูรณ์และราคาถูกมาก
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ทุกอย่างเหมือนจะดี...แต่ชายหนุ่มกลับรู้สึกเดียวดายยิ่ง...
.
.
.
.
.
.
.
.
ราวกับฟ้ากำหนด ผมได้รู้จักกับสาวท้องถิ่นโดยบังเอิญ
.
เธอชื่อ....สู้เฝิน
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
เราตัดสินใจออกเดทกัน...
.
.
.
.
.
.
.
เธอบอกว่าผม...น่ารักมาก
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ผมบอก....ขอบคุณครับ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
คืนนั้นเราจิบชาผิงไฟคุยกันทั้งคืน.........ผมว่าเธอน่าจะหลงรักผมเข้าแล้ว
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
แต่พอรุ่งสางกลับมีชายหนุ่มท้องถิ่นแต่งตัวดีมารับ...
.
.....เธอแนะนำว่าเป็นแฟนเธอ............
.
.
.
.
.
.
.
...............
.
.
.
.
.
ผมต้องกลับมาเดียวดายอีกครั้ง เดียวดายมากยิ่งกว่าครั้งแรก....
.
โธ่...ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลย เพราะหลงตัวเองแท้ ๆ...
.
หลอกมายอกัน...ไอ้เราก็นึกว่าเราหล่อจริง ๆ....
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ผมคิดว่าจะดื่มนมจามรีให้เมามาย...
.
.
.
.
.
.
.
กินทุกอย่างที่ขวางหน้า
.
.
.
.
.
.
.
.
ตั้งหน้าตั้งตาแดกเพื่อบำบัดอาการอกหัก
.
.
.
.
.
.
แดกทุกอย่างที่ขวางหน้า..
.
.
.
.
.
.
แดก..แดก....แดก...
.
.
.
.
.
แล้วก็แดก...
.
.
.
.
.
.
.
.
ก่อนจะพบว่า....มันก็เ ข้าท่าดีเหมือนกัน...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
หลังจากมัวเมาอยู่กับการกิน...อยู่หลายวัน
.
ผมก็พบสู้เฝินอีกครั้ง ในเช้ามืดวันหนึ่ง...
.
เธอมาปีนหลังคาบ้านผม หวังย่องเบา...เอ๊ย!!
.
เพราะอดทนคิดถึงผมไม่ไหว
.
.
สู้เฝินมาสารภาพว่าผู้ชายวันนั้นเป็นเพียงพี่ชายของเธอ...
.
วันนั้นเธอจำตัดใจจากผม...เพราะคิดว่าเราแตกต่างกันเกินไป...
.
ไม่ใช่แค่เชื้อชาติ....
.
.
.
แต่รวมถึงลัทธิทางการเมืองด้วย
.
.
.
.
.
.
.
.
เธอบอกผมว่าเธอนับถือลัทธิเหมา
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ผมบอกว่า....ไม่เป็นไร
.
ผมเองก็นับถือลัทธิหมู
.
.
.
.
.
.
.
.
แม้จะแตกต่างกัน....แต่เราก็รักกันได้
.
.
.
หากเราเรียนรู้ที่จะเข้าใจกัน...
.
.
.
.
.
สุดท้ายเราก็ตกลงปลงใจเดินจูงมือกัน
.
.
ผมพาเธอกลับเมืองไทย เปลี่ยนชื่อเป็นภาษาไทย
.
สอนให้เธอกินส้มตำ ในขณะเธอสอนผมพุ้ยข้าวต้ม...
.
.
.
.
.
.
ทุกวันนี้เธอตากแดดจนตัวดำปี๋แถมกินตำซั่วตำปลาร้าเป็นอาหารหลัก
.
ในขณะที่ผมเริ่มโปรดปรานจับฉ่ายเป็นที่สุด...
.
.
.
.
.
.
.
.
จบเด็กสมบูรณ์.
.
.
.
.
.
.
Tags: ความรัก, ลี่เจียง, หมวย, แดก99 Comments
ไปเที่ยวหรือไปกิน
#1 By ชีวิตและกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ on 2008-09-11 22:00