MYHEAD.EXTEEN.COM

สำหรับคนรุ่นราวคราวเดียวกับผมต้องบอกไว้ก่อนว่า

ไม่ได้หมายถึงนิตยสารเล่มนั้นแน่นอน

แต่หมายถึงแสงไฟตอนกลางคืนจริง ๆ

ขากลับจากที่ไหนสักแห่งงัดเอากล้องคอมแพ็คท์ขึ้นมาถ่ายเล่น ๆ

ตั้งสปีดต่ำ ๆ ปิดแฟลช แล้วก็ทำหัวทำตัวคลอนไปมาตามแรงเหวี่ยงของรถ

เจ๊ผึ้งเป็นคนขับรถ ผมเป็นคนคลอนหัวสั่นแขน

รูปก็ออกมาสวยแบบภาพนามธรรมเชย ๆ ดี ถ้าได้อยู่ในเฟรมเสกลใหญ่ก็น่าจะมีพลังพอควร 

หลังจากเพ่งพินิจไปที่เส้นสายรายรอบ  ทำให้ผมนึกไปถึง

เส้นซึ่งแสนคุ้นเคยและโปรดปราน

เส้นบะหมี่....

เมียวโจ้ราเมน..รส...รสอะไรวะที่เป็นซองสีแดงต้นตำรับน่ะ

เส้นบะหมี่ต้องนำไปต้มก่อนจนเหนียวนุ่มหนึบ ๆ ซอสก็หอมอร่อยเหลือเกิน

ถ้าจำไม่ผิดผมกินครั้งแรกเมื่อราวยี่สิบปีมาแล้ว ตอนยำยำช้างน้อยซองละบาทมั้ง

ไอ้นี่มันขายตั้งเจ็ดแปดบาทก้าวร้าวจริง ๆ แต่ตอนนั้นมีข่าวลือว่าซองหนึ่งกินได้สามคน...

ทั้งที่เอาเข้าจริงซองหนึ่งยังไม่หายหิวเลยด้วยซ้ำ

ไม่เข้าใจว่าเด็ก ๆ ทำไมชอบลืออะไรแบบนี้ไม่รู้...

จวบจนตอนโตผมก็ยังมีโอกาสได้ซื้อหามาทำกินบ้างนาน ๆ ครั้ง

แต่ครั้งล่าสุด หลังจากวันที่ถ่ายรูปไม่นาน...ผมไปเดินท่อม ๆ ตามซูเปอร์เซ็นเตอร์

....หามันไม่เจอเสียแล้ว!!...ผมแน่ใจว่ามันยังผลิตอยู่...ใครเจอที่ไหนวานบอก

ปล.หลายปีก่อนหมี่จังก็น้ำซุปอร่อยมาก...แต่เป็นอันต้องสาบสูญไปทั้งที่เป็นเจ้าของเดียวกับมาม่า

.

.