MYHEAD.EXTEEN.COM

แพนด้า ตอนที่9 

ปีศาจแมว 

ย้อนเวลากลับไปอีกสักหน่อย..........วู้มมมมม...

เกือบสองอาทิตย์ที่แพนด้ามากินนอนประจำอยู่กับเรานั้น

ดูเหมือนการปรับตัวเข้าหากันระหว่างคนกับแมว

เพิ่งจะเริ่มต้นแตะเส้นสตาร์ทภายหลังจากที่บรรเทาอาการร่อแร่เสร็จสิ้น

ลึก  ๆ แล้วโดยส่วนตัวผมก็ยังมีหวาดกลัวในความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวเหมือนกัน

แฟนสาวผมเองก็ดูจะไม่ต่างกันนัก ผิดแต่ว่าเธอจะหนักไปทางกังวลใจ

ในความที่ไม่คุ้นเคยกับสัตว์เลี้ยงประเภทเสือตัวจิ๋วนี้

ส่วนผมน่ะกลัวไปหมด

ประเภทว่าไม่กล้าคาดหวังถึงความสัมพันธ์อันยั่งยืนต่อกันเลยทีเดียว

แต่จากการประคบประหงมกันมาในช่วงเวลาหนึ่ง

มันก็อดไม่ได้ที่จะแอบมีความคิดในแง่ดีต่อความสัมพันธ์

ของสามเรา(สองคนหนึ่งแมว)โผล่แพลมเข้ามา

เลยลองสูดหายใจลึก ๆ แล้วก็บอกตัวเองว่า.......  “เมี้ยววว!”

(แปลว่าสู้ตายค่ะ!)

หลังจากนอนซมขี้ตากรังอยู่นาน ในที่สุดแมวน้อยก็ได้เวลาโชว์

เจ้าแพนด้าเริ่มพาร่างกระหร่องกระโดดกระย่องกระแย่งไปมา

ฝนเล็บกับเก้าอี้พับตัวเก่งที่ใช้สำหรับนอนดูทีวีของเรา

ป่ายปีนมุ้งลวด แงะแกะเกาทุกสิ่งอย่างที่มันสนใจ

เราซื้อเบ็ดตกแมวของเล่นยอดฮิตของคนกับแมว

มาหลอกมาล่อ วิ่งไล่ล้มลุกคลุกคลานกัน

ซื้อที่ฝนเล็บรูปปลาซึ่งมันไม่เคยแม้แต่จะชายตามอง

เก้าอี้ยังมีแรงดึงดูดมากกว่าเสมอ

ก็ไม่ว่ากัน..

มันกินอาหารเยอะขึ้น กินน้ำเพียงพอ

ร้องเสียงสดใส โรคผิวหนังทุเลาลง

เล่น ๆ กิน ๆ นอน ๆ น่ารักน่าเอ็นดู เพลิดเพลินกันไป

ดูเหมือนจะแฮปปี้เอ็นดิ้ง เพลงตอนจบของหนังเริ่มขึ้น

ภาพค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นมุมกว้าง เห็นต้นไม้ ท้องฟ้า ก่อนจะเฟดดำ

ตัวหนังสือเครดิตเลื่อนขึ้นมาจากด้านล่าง..............

.....แต่...เฮ้ยยย...เดี๋ยวก่อน!!

มันยังไม่จบง่าย ๆ อย่างนั้นน่ะสิ!

พอแมวน้อยแข็งแรงทำท่าจะน่าเอ็นดู

ปีศาจก็กลับมาสิงสู่มันทันที

เริ่มต้นจากการคุ้ยแคะแกะเกาเฟอร์นิเจอร์ยังพอทำเนา

แต่มันดันไม่หยุดอยู่แค่นั้น และเรานี่เองคือเหยื่อรายต่อไปของมัน

แรกทีก็น่ารักไม่เบากับท่าตะปบขบกัดตามตามแขนตามขาของเรา

แต่หนัก ๆ เข้ามันชักจะเจ็บขึ้นเรื่อย ๆ...จนแทบจะเพ้อเป็นเพลง...

...เจ็บไม่ชิน มันกินไปถึงเนื้อใน

โอ้ว....เลือดก็ไหล....มันไหลรินออกมา....ฮู้วว...

.

ทำให้ดูเหมือนตลกนะครับ แต่จริง ๆ มันเครียดมาก ๆ เลย

จากลูกแมวที่เคยอุ้มชูกันมา ปัจจุบันเราแทบโดนตัวมันไม่ได้เลย

แค่เอามือเอื้อมไปจะสัมผัสตัวมันก็แว้งกัด

เดินไปเดินมาในบ้านมันก็ไล่ตะปบขา ไม่ใช่แค่การตะปบน่ารัก

แต่เป็นการกางเล็บกระโดดตะปบ ก่อนจะครูดไหลเป็นแนวยาวลงมา

กำลังนั่งดูDVDด้วยความอินอิ่มเอิบ

พี่แกก็เข้ามาขบมากัดเอาตามขาตามแขน

สุดแท้แต่จะมีเนื้อหนังส่วนใดโผล่มาให้แกสะดวกแทะบ้าง

ทั้งที่พยายามหาเวลาเล่นกับมันก็แล้ว

อาหารการกินที่หลับที่นอนก็สมบูรณ์พร้อม

เอาอกเอาใจอ่อนโยนสารพัดมันก็ยังก้าวร้าวรุนแรงไม่ลดละ

ได้แต่นึกในใจว่า “อย่าให้กูโมโหนะมึ้ง...”

...ไม่สิ... “ กูว่ากูโมโหแล้วนะมึ้งงงง”

แล้วความอดทนก็เริ่มทยอยไหลออกจากร่าง...

เริ่มจากวันหนึ่งในขณะที่ผมกำลังนั่งทำงานด้วยสมาธิอันเข้มข้น

ซึ่งจะเกิดขึ้นเพียงน้อยนิดในหนึ่งวันเท่านั้น

(เผลอ ๆ หนึ่งสัปดาห์ ดีไม่ดีเป็นเดือนก็มี)

ไอ้เจ้าแพนด้าก็พาร่างกระหร่องขนกระด้างฟูขี้ตาเกรอะ

มาร้องกระเง้ากระงอดอยู่ที่ปลายเท้า

ผมอุ้มมันขึ้นมาวางบนตักก่อนจะนั่งทำงานต่อ

ด้วยความเข้มข้นที่ลดน้อยลงหน่อย..แต่โอเค

ดูเหมือนเราเป็นคนอ่อนโยนดี สร้างภาพหลอกตัวเองก็เอา

แต่เพียงไม่ถึงครึ่งนาทีหลังจากประคองมันไว้

ผมก็ต้องสะดุ้งเหยง!

ไอ้เจ้าแมวบ้า(เป็นคำสบถไม่ได้ความว่ามันมีเชื้อนั้นจริง ๆ )

มันงับเข้าที่มือข้างที่โอบประคองมัน ด้วยความรุนแรง0.5อาโบดาเบ

หรือประมาณ765.471คิตเต้น หรือ 007 เจมส์บอนด์ ฯลฯ

เอาเป็นว่าเจ็บแล้วกัน ถึงจะไม่ได้มากมายขนาดโดนเมียหยิกหัวนม

แต่มันก็เจ็บ และทำให้สะดุ้งตกใจ เสียเส้นไปพอควร

เพราะถึงเมียผมจะเป็นใหญ่ยังไง

แต่เวลาทำงานผมก็เป็นพระเจ้าในอาณาจักร(ห้องทำงาน)ของผมเสมอ

เจ๊แกถึงแม้จะมีอำนาจล้นบ้านแค่ไหน

ก็คงไม่กล้าหยิกหัวนมพระเจ้าแน่นอน

แล้วไอ้บ้านี่เป็นใคร?

ขบกัดข่วนทุกเวลา ไม่ว่าจะเป็นเวลากินข้าว อ่านหนังสือ

รวมถึงเวลาดูหนังที่ผมแสนจะหวงแหน

นี่มันยังลามปามมาทำร้ายผมในเวลางานอีกรึเนี่ย!!

แวบแรกของความคิดก็ว่าจะเฉดหัวมันออกไปนอกห้องก่อน

แล้วปิดประตูทำงาน ถึงแม้รู้ว่ามันจะต้องร้องโวยวายข่วนประตูก็เถอะ

แต่แล้วความคิดที่สองก็พุ่งแซงมากะทันหัน

แพนด้ามันขบที่หลังมือผมอีก คราวนี้ผมไม่สะดุ้งแล้ว

มองไปที่มันด้วยสายตาของคนโรคจิต ยิ้มเยือกเย็น

พร้อมหัวเราะ หึหึ ในลำคอแบบซาดิสต์เห็นเลือด

“ได้เวลาใช้ไม้แข็งแล้วสินะ...”

ผมวางมือจากงาน สะบัดข้อมือขวาที่ว่างเพื่อคลายเส้น

มันมองจ้องผมอย่างท้าทายครู่หนึ่งก่อนจะกางเล็บล็อคมือผมไว้

แล้วใช้เขี้ยวน้อย ๆ ของมันงับเข้าที่อุ้งมือใกล้กับนิ้วหัวแม่โป้ง

ฉับพลันทันใดนั้นเอง! เร็วยิ่งกว่าสายฟ้าฟาด...

.

เสี้ยววินาทีที่ปลายเขี้ยวของมันขบลงมาที่มือซ้าย

มือขวาของผมก็สะบัดวูบมาที่บริเวณหลังหูของมัน

พร้อมกับดีดนิ้วกลางผ่านการรั้งของนิ้วโป้งไปที่ใบหูของมัน

ด้วยความแรง 0.7อาร์เบอร์คอมบี หรือ 90สวพ.

ไม่แรง แต่ก็ไม่เบา!

แพนด้าหน้าตาตื่นตะลึงสะดุ้งหันมาจ้องหน้าผมราวกับต้องการจะถามว่า

“เมื่อกี้ฟ้าผ่าหรือวะ?”

ผมยิ้มโชว์เหนือเอานัยย์ตาตี่เล็กเยาะดวงตากลมโตที่กำลังตื่นตระหนก

ความท้าท้ายครั้งใหม่เพิ่งเริ่มต้น

ไม่มีใครยอมลดราวาศอกยอมแพ้กันง่าย ๆ เป็นแน่

ศึกครั้งนี้อาจะต้องยืดเยื้อ เลือดและน้ำตาอาจจะต้องรินไหล

ประกายวูบแห่งรังสีอำมหิตประทะกันกึ่งกลางระหว่างมันกับผม

มันหันหน้ากลับไปงับเข้าที่เดิม ผมดีดเปรียะเข้าที่หู

มันสะดุ้งหันมามองอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ใช้เวลานิ่งงันเพียงสั้น ๆ

ก่อนจะหันกลับไปงับเป็นคำรบที่สามด้วยเวลาที่ห่างกันไปไม่เกินยี่สิบวินาที

ผมดีดเข้าที่ใบหูมันอย่างทันท่วงที อีกครั้งและอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าความเข็ดหลาบของมันกับความสงสารของผม

ใครจะก่อตัวขึ้นสำเร็จก่อนกัน.....

ทิ้งช่วงไปนานจนดูเหมือนมันจะเลิกรา

ผมเองก็ชักใจอ่อน อยากจะเข้าไปลูบหัวลูบหาง

ขอโทษขอโพยอธิบายให้มันเข้าใจถึงสิ่งที่ต้องทำ

แต่ขณะที่กำลังจะเอื้อมมือไปปฏิบัติการอันแสนอ่อนโยน

เจ้าปีศาจน้อยก็หมายจะวัดกำลังกันเป็นครั้งสุดท้าย

มันอ้าปากงับเข้าสุดแรงที่เก่าเวลาใหม่

มือที่เอื้อมจะไปปลอบโยนพลันเปลี่ยนเป็นดัชนีพิฆาต

ดีดเปรี๊ยะเข้าที่หลังใบหูมันเต็มแรง

....................

.

ใบหูของมันพับลู่ลงไปด้านหน้า และทำท่าว่าจะไม่ยอมคลายตัวง่าย ๆ

เวลานี้ทั้งคนและแมวคงตกใจไม่แพ้กัน

หัวใจผมหล่นตุ้บ ลืมหายใจไปห้วงหนึ่ง

เมื่อเห็นสภาพใบหูลู่ราบของมัน

มันก็คงตกใจไม่แพ้กัน

ช่วงวินาทีแห่งความเงียบงันราวกับเป็นความตายของอากาศ(dead air)

พอเสือน้อยตั้งสติได้มันก็รีบดีดตัวเองออกไปจากตักผมอย่างรุนแรง

วิ่งรวดเร็วเข้าหาที่หลบทันทีด้วยสัญชาติญาณเอาตัวรอด

ผมยังคงนั่งนิ่งปล่อยให้สำนึกต่าง ๆ ต่อสู้กันภายในใจ

รู้สึกเสียใจที่ทำให้มันเจ็บ

แต่ถ้าทำให้มันหายก้าวร้าวได้ก็นับว่าคุ้ม

แล้วกูทำถูกวิธีรึเปล่าวะ?

แล้วถ้าหูมันลู่ตลอดชีวิตล่ะ

เมียกูจะฆ่ากูมั้ยเนี่ย??

ก็ต้องรอดูกันต่อไป.............

หลังสงครามยุติลงได้พักใหญ่ผมย่องตามไปสำรวจความเรียบร้อยของมัน

หูแพนด้ากลับเข้าสู่สภาพปรกติแล้ว จิตใจผมก็เหมือนกัน

ท่าทางเจ้าซ่าของผมตัวนี้มันไม่กระจอกแน่ ๆ

เพราะหลังจากโดนสั่งสอนเพียงครู่เดียวมันก็เดินส่ายอาด ๆ

นวยนาดอวดโฉมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ผมนั่งลงที่พื้นใกล้ ๆ เอามือไปลูบหัวมันเบา ๆ

แล้วมันก็กัดผมหนัก ๆ ......แต่คราวนี้ผมยอมแล้ว..T T

เฮ้อ......................