MYHEAD.EXTEEN.COM

แพนด้า ตอนที่7

ชีวิตที่ใหม่

สิบโมงกว่าแล้ว...

ผมเพิ่งแหกขี้ตาตื่นขึ้น

ความรู้สึกของเช้า(สาย)วันนี้แปลกกว่าที่เคย

สมองค่อย ๆ ปะติดปะต่อ จัดวางความทรงจำให้เข้าที่

แมว

คือแวบแรกที่นึกถึงทันทีที่วิญญาณเริ่มผนึกกับร่างกายโดยสมบูรณ์

คำสั้น ๆ ที่หมายถึงสัตว์สี่เท้าตัวขนหน้าดุผสมแอ๊บแบ๊ว

ในตอนนี้ดูจะมีความหมายมากกว่าที่เคย

และยังทำให้ผมนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนวาน

.

.

.

ชื่ออะไรดี? แฟนผมถามขณะสายตายังจับอยู่ที่ลูกแมว

แพนด้า ผมพูดขึ้นทันทีที่ชื่อแรกนี้ผ่านเข้ามาในหัว

อาจจะเนื่องจากขนสีขาวดำของมัน ประกอบกับตัวจิ๋ว ๆ

ที่ทำให้นึกไปถึงลูกแพนด้าเวลาเกิดใหม่ที่เคยผ่านตาจากสารคดีทางโทรทัศน์

ตัวเล็ก ๆ แดง ๆ ง่อนแง่นอย่างกับลูกหนู

ตกลงชื่อแพนด้านะ หญิงสาวของผมสรุปรวบรัดโดยไม่โต้แย้ง

หลังจากทานอาหารที่เราเตรียมให้ไปได้ประมาณหนึ่ง

เจ้าแมวน้อยแพนด้าก็เดินไปหลบซุกตัวอยู่ที่มุมมืดบนกระถางต้นไม้

แววตาของมันยังไม่คลายความหวาดระแวง

แม้จะเป็นตอนกลางคืนแล้วก็ตามแต่ผมสังเกตเห็นม่านตาของมัน

ยังไม่ขยายตัวเป็นวงกลมแอ๊บแบ๊วน่าเอ็นดู

.

เหมือนลักษณะของแมวทั่ว ๆ ไปยามมืดค่ำ

แต่ยังคงลักษณะเป็นวงรีแนวตั้งเหมือนตอนกลางวัน

ยิ่งเสริมให้มันดูดุร้ายขึ้นอีก

เราสองคนเข้าใจดีว่าคงต้องให้โอกาสมันปรับตัวและใจอีกหลายวัน

จนกว่ามันจะคุ้นชินกับบ้านใหม่ และพ่อแม่บุญธรรมของมัน

คืนนั้นผมตัดสินใจ(มาคิดเอาภายหลังโหดร้ายน่าดู)

ให้มันนอนอยู่ที่ระเบียงแคบ ๆ ด้านนอก

โดยปิดมุ้งลวดเอาไว้ ด้วยเหตุผลอะไรก็นึกไม่ออก

ตกดึกแฟนผมขอตัวไปอาบน้ำเข้านอน

ขณะที่ผมใช้เวลาส่วนตัวยามค่ำคืนอย่างเคย ทำงานบ้างเพ้อฝันบ้าง

ผิดไปแต่คืนนี้ผมไม่ได้ทำงาน และก็ไม่ได้เพ้อฝัน

กลับใช้เวลาพยายามsearchหาข้อมูลเกี่ยวกับลูกแมวทางอินเตอร์เน็ตจนดึกดื่น

.

.

.

ผมเดินหัวยุ่ง ๆ รอบบ้านมองหาสิ่งมีชีวิตที่หลงเหลือ

ปรากฏว่าทั้งเมียทั้งแมวไม่อยู่บ้านเสียแล้ว

รีบโทรศัพท์ตามแมว เอ๊ย เมีย ก็ได้ความว่ากำลังนั่งรอ

เข้ารับการตรวจรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลสัตว์(เกษตร)

รอมาสามชั่วโมงแล้ว เสียงหญิงสาวตามสายบ่นแต่น้ำเสียงยังสบายอารมณ์

ขนาดมาตั้งแต่เช้านะ

วันหยุดก็อย่างนี้มั้ง?...แล้วมันเป็นไงบ้าง

หลับ ๆ ตื่น ๆ หมาเยอะ หางมันฟูเลย

ใกล้ถึงคิวหรือยัง?

ใกล้แล้ว...แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวต้องคอยดูมัน

โอเค

วางสายเสร็จผมรีบล้างหน้าล้างตา น้ำท่าไม่อาบ

ควบมอร์เตอร์ไซค์คู่(กู้)ชีพบึ่งไปร้านpet shopปากซอย

ความรู้สึกตอนนี้ราวกับตนเองเป็นคุณพ่อมือใหม่

ที่กำลังจะไปซื้อเครื่องใช้สำหรับเด็กให้ลูก ตื่นเต้นนิด ๆ เหมือนกัน

ร้านเล็ก ๆ แห่งนี้ผมได้แต่ผ่านไปผ่านมา ไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสได้เข้ามาช็อปปิ้งเลย

แต่ชีวิตคนเราก็อย่างนี้แหละ ชะตากรรมชะตากูเมื่อมันเป็นเช่นนั้นก็ต้องเป็นเช่นนี้

หนุ่มสาวเจ้าของร้านที่ดูเหมือนเป็นแฟนกันอัธยาศัยดี

ให้คำแนะนำหลังจากที่ผมสอบถามไปบ่นไปเกี่ยวกับ

ความยุ่งยากวุ่นวายกับไอ้เจ้าลูกแมวกำพร้าที่เก็บมา

ผมยังพร่ำบ่นไม่หยุดปากเมื่อเห็นราคาสิ่งของต่าง ๆ

ว่าไอ้นู่นก็แพงไอ้นี่ก็แพง ไม่เห็นเหมาะกับสภาพแมวข้างถนนที่เก็บมาเลย

ผมเห็นเจ้าของร้านแกแอบอมยิ้มเหมือนจะรู้อาการบ่นแก้เขินของผม

เพราะสุดท้ายสิ่งที่ได้มาในวันนั้นก็คือ....

1.ชามข้าวแมวแบบไฮโซฯ แบบที่เป็นเสตนเลส มีสองหลุมถอดออกมาล้างได้

ที่ฐานเป็นยางทำให้หนึบกับพื้นได้ไม่เลื่อนไปมา

2.อาหารเม็ดยี่ห้อ ROYAL CANIN รุ่นสำหรับแมวเด็ก

ซึ่งเขาว่ากันว่าอยู่ในระดับหรูพอควร

3.อาหารเปียกแบบเป็นซอง

4.ถาดที่ทำเฉพาะสำหรับเป็นส้วมแมว

5.ที่นอนนุ่ม ๆ สำหรับลูกแมว

6.ทรายแมว ที่พอแมวมันฉี่หรืออึก็จะจับตัวเป็นก้อนแข็งตักไปทิ้งได้เลย

7.ช้อนตักทรายแมว

8.ผ้าเปียกสำหรับเช็ดแมว

รวมแล้วก็หลายตังค์อยู่ รวบรวมข้าวของได้ก็หอบขึ้นรถ

บิดบรื้นมาตั้งท่ารอรับเสด็จแมวที่บ้าน

ไม่นานนักเมียก็พาแมวกลับมาถึงบ้าน

แล้วก็เริ่มสอบถามแลกเปลี่ยนข้อมูลกันยกใหญ่

สรุปได้ว่าวันนี้เจ้าแพนด้าได้แต่เพียงหยอดพยาธิเท่านั้น

ยังไม่สามารถฉีดยาอย่างอื่นได้ เพราะเพิ่งย้ายบ้านใหม่

ต้องรอมันปรับสภาพอย่างน้อยเจ็ดวันก่อน ถึงจะค่อยมาทำการตรวจรักษาเพิ่มเติม

หมอสันนิษฐานจากฟันแล้วคาดว่าเจ้าแพนด้าน่าจะมีอายุราวหนึ่งเดือน

หรือให้อย่างมากไม่เกินเดือนครึ่ง

แฟนผมยังบอกอีกว่าอยู่ที่นู่นมันซ่าน่าดู ดื้อมากไม่ยอมอะไรทั้งนั้น

โต๊ะหมอค่อนข้างสูงมันยังโดดหนีลงมาได้ขนาดยังอ่อนเพลียป้อแปล้

จนหมอชมว่าแข็งแรงมากผิดกับรูปร่างภายนอกที่เห็น

พอได้ยินอย่างนั้นก็ใจชื้นขึ้นเยอะ ได้แต่ภาวนาให้มันแข็งแรงดีเร็ววัน

หลังจากนั้นก็จัดแจงเตรียมอาหารเปียกให้มัน(ท่าทางชอบมาก)

เช็ดเนื้อเช็ดตัวถูคราบซกมกเชื้อโรคทั้งปวงให้

.

(แต่ก็ได้เล็กน้อยเท่านั้นเพราะคราบฝังแน่นมานาน)

จัดทรายใส่ถาดแล้วสอนมันใช้(ก็จับมันไปวางนั่นแหละ)

เตรียมที่หลับที่นอนให้

ช่วงสามสี่วันแรกเจ้าแพนด้าเอาแต่นอนอย่างเดียวท่าทางระโหยโรยแรงสุด ๆ

นอนแล้วก็ตื่นมากิน กินแล้วก็นอน

ช่วงนี้แม้มันยังไม่สนิทกับคนเท่าไร

แต่มันก็ชอบที่จะมาหลับในอ้อมแขนเรา

เวลาที่เราอุ้มมันแนบกับอกไว้มันจะหลับตาพริ้มท่าทางมีความสุข

หลายคนว่ามันขาดความอบอุ่นเนื่องจากพรากกับแม่ตั้งแต่ยังแบเบาะ

เวลาที่ถูกประคองไว้จึงรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่น

พอมันหลับลงถึงจะค่อย ๆ แอบเอามันวางลงบนที่นอนได้

แต่พอพ้นสายตา กลับมาเจออีกทีมันก็จะหายตัวไปจากที่นอนทุกที

ค้นหาอยู่รอบบ้านก็พบว่ามันมักจะไปซ่อนอยู่ตามซอกแคบ ๆ มืด ๆ

ข้างลำโพงบ้าง หลังตู้เย็นบ้าง

ในช่วงแรก ๆ ดูเหมือนมันจะหลับไม่ค่อยสนิท ผวาเป็นระยะ

ท่าทางจะยังมีความหวาดระแวงตามสัญชาติญาณ

หวังว่าอีกไม่นานมันคงจะปรับตัวเข้ากับบ้านใหม่ในเร็ววัน