MYHEAD.EXTEEN.COM

ท้องฟ้ายามหัวค่ำมืดสนิทลงแล้ว สายลมบาง ๆ ยังคงพัดผ่านที่ริมระเบียง

พาเอาใบของต้นจั๋งที่ปลูกไว้ที่กระถางข้างนอกนั่นหวิวไหวไปมา

แต่ฝนที่ทำท่าจะโปรยลงมาเมื่อช่วงเย็นกลับไม่มีวี่แวว

อาจจะเป็นลมที่พัดแรงก่อนหน้านี้ที่หอบเอาเมฆฝนลอยไกลออกไป

.

.

.

ไฟภายในห้องสว่างไสวขึ้นตัดกับแสงสีดำภายนอกหน้าต่าง

ยอดหญิงของผมค่อย ๆ วางเจ้าตัวขนลงบนพื้นห้อง

มันยืนโงนเงนไปมาก่อนจะเริ่มเดินออกสำรวจบ้านใหม่ด้วยความตื่นเต้น

แม้ร่างกายจะอ่อนเพลียเต็มทีแต่ด้วยสัญชาติญาณของมันทำให้อดไม่ได้

ที่จะเที่ยวเดินท่อม ๆ ดมนู่น สำรวจนี่ ทั้งที่ร่อแร่

.

.

ในเวลานี้ไม่ใช่มีเพียงมันหรอกที่ตื่นเต้น

แต่อีกสองชีวิตที่กำลังเฝ้ามองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

ผมรีบวิ่งไปเปิดคอมพิวเตอร์ทิ้งไว้หมายจะหาข้อมูลทางอินเตอร์เน็ต

ในขณะที่บู๊ตเครื่องอยู่ก็กุลีกุจอไปที่ตู้เย็นหานมมาให้มันประทังหิว

นมมันเย็น ต้องอุ่นก่อนเดี๋ยวท้องเสีย ผมพูดขึ้นกับตัวเอง

ในขณะที่แฟนสาวยังคงเฝ้าสังเกตเจ้าเหมียว

เทนมใส่ในชามใบเล็ก ๆ เสร็จผมก็เอาเข้าไปอุ่นในไมโครเวฟ

เพียงครู่เดียวก็รีบนำมันออกมา ใช้นิ้วจิ้ม ๆ ดู

คิดว่ามันยังร้อนไป เลยตั้งพักไว้อีกครู่แล้วเอานิ้มจุ่มลงดูอีกครั้ง

ให้มันกินข้างนอกนะ ผมหมายถึงที่ระเบียงด้านนอกนั่น

เอาสิ เธอตอบรับพร้อมกับเข้าไปโอบเอาแมวน้อยขึ้นมา

ทันทีที่วางตัวมันลงใกล้กับชามนม เจ้าตัวเล็กก็ลงมือเลียแผลบ ๆ อย่างกระหาย

เราสองคนนั่งยอง ๆ มุงดูอยู่รอบแมวอย่างตื่นเต้น...โคตรตื่นเต้น

จู่ ๆ ในใจก็รู้สึกอิ่มเอมปลาบปลื้ม ไม่รู้ว่าปลื้มอะไร

ปลื้มที่ได้ช่วยแมว ปลื้มที่คิดว่ามันจะรอดตาย

ปลื้มที่มันยังกินได้....ยังคิดไม่ทันเสร็จมันก็หยุดกินเสียดื้อ ๆ

หลังจากได้กินไปเพียงนิดเดียว

มันคงอยากกินข้าว ผมเริ่มลนลานอีกครั้ง

ในขณะที่เธอยังคงมีสติดีมันคงยังกลัวอยู่

มันจะตายมั้ย? เอ๊ะ!นี่กูจะพูดทำไม ยังงงเอง

เดี๋ยวฉันลงไปขอแบ่งอาหารทาโร่มาก่อน

ผมพูดขึ้นทันทีที่นึกได้ว่าครอบครัวของพี่ที่ห้องชั้นล่างให้การอุปการะแมวตัวหนึ่งอยู่

.

ใช้เวลาเพียงชั่วตดไม่คลายกลิ่นผมก็กลับมาพร้อมกระปุกค็อตต้อนบัท

ที่ภายในบรรจุอาหารเม็ดของแมวอยู่หนึ่งในสาม

รีบเทใส่ฝาเล็ก ๆ วางมันไว้คู่กับชามนม

มันเดินมาดม พร้อมกับลงมือกินอย่างหิวโหย

แต่ท่าทางที่กินกลับดูทุลักทุเลบอกไม่ถูก

.

มันจะหย่านมเหรอยัง? ผมถามทั้งที่รู้ว่าจะได้คำตอบอะไร

ไม่รู้สิ... ท่าทางเธอก็ตื่นนิด ๆ

มันจะกินอาหารเม็ดไหวมั้ยเนี่ย? ท่าทางตอนเคี้ยวของมันเวลานี้ดูทรมานน่าดู

ไม่รู้สิ...

หาอย่างอื่นให้มันกินดีมั้ย?ผมถาม

อะไรดีล่ะ? เธอยังนั่งมองมันไม่ละตา

ผมรุดไปที่ครัวเปิดตู้เก็บของดู...อืม มันฝรั่งทอดกรอบ คงกินไม่ได้

มาม่า...ไม่ไหว ๆ ทำไงดีวะ...ทำไงดี...แล้วจู่ ๆ ก็หันไปประสานสายตา

กับปลาทูน่ากระป๋องที่วางอยู่โดดเดี่ยวริมตู้

ไอ้นี่น่าจะได้ ผมพูดกับตัวเองก่อนจะคว้าลงมาเปิด

ปลาทูน่าก้อนในน้ำเกลือถูกผมหยิบออกมาแบ่งใส่ถ้วยเล็ก ๆ ใบใหม่

พลางขยี้ให้เนื้อปลาแหลก

นี่...อันนี้สุดยอด ผมพูดพร้อมกับยกเมนูใหม่มาวางแทนที่อาหารเม็ด

และก็ท่าทางจะได้ผลจริง ๆ มันเริ่มลงมือกินอีกครั้ง

แถมดูไม่ทรมานเท่าตอนพยายามจะกระเดือกอาหารเม็ด

มันจะรอดมั้ยวะเนี่ย ผมอดปากหมาไม่ได้เวลาที่มองเห็นสภาพมัน

นั่นสิ... เธอขานรับ

คงไม่เป็นหรอกมั้ง แมวมันอึดจะตาย ผมพูดขึ้นมั่ว ๆ

แมวเก้าชีวิตไง เธอว่า

แต่มันอาจจะใช้ไปแปดชีวิตแล้วก็ได้ ผมกวนตีน

ใครบอก...แปดชีวิตครึ่ง เธอกวนตีนกว่า

แล้วเราสองคนก็หัวเราะเบา ๆ ขึ้นพร้อมกัน

.

.

.

.

.

ภายในห้องสว่างไสว ไม่มีเสียงทีวีเหมือนทุกค่ำคืน

ไม่มีเสียงจากเกมส์คอมพิวเตอร์

ไม่มีเสียงสนทนานินทาชาวบ้านทางโทรศัพท์ฯลฯ

....ไม่มีสิ่งมีชีวิตใด ๆ อยู่ภายในห้อง...

.

.

มีแต่คู่ชีวิตที่นั่งยอง ๆ เบียดกันตรงระเบียงมืด ๆ

มองดูแมวตัวเล็ก ๆ ผอมกะหร่องที่กำลังกินอาหารอย่างตะกรุมตะกราม

.

.

.

.

.

พรุ่งนี้พาไปหาหมอนะ..

อืม..เดี๋ยวตอนเช้าฉันพาไปเอง

ไปด้วยสิ...

เธอทำงานดึกนี่...กว่าจะตื่นก็เที่ยงแล้ว

ก็อยากไป...

ถ้าเธอตื่นทันนะ..

...ถ้าตื่นทัน...

.

.

.

.

.