MYHEAD.EXTEEN.COM

.

.

พกแมวมาด้วยเหรอ พกแมวมาด้วยเหรอเนี่ย

.

.

.

ดูเหมือนสายฟ้าจะฟาดก่อนกำหนดการเดิม

แถมยังเป็นปรากฏการณ์จากน้ำมือมนุษย์เพศเมียที่อยู่ข้าง ๆ

หล่อนเจตนาฟาดสายตาราวแส้ฟ้ามาที่ผมอย่างไม่บรรจง

หลังจากที่สิ้นคำพูดพล่อย ๆ อร่อยปากตัวเอง แต่เคืองใจคนฟังของผม

เดี๋ยวฉันเข้าไปเอง ในที่สุดเจ้าแม่ก็สำแดงเดช

จะเข้าไปยังไง? ผมมองรั้วลวดหนามหลายเส้นที่ขึงตึงอยู่กับเสาแต่ละต้น

ที่ริมรั้วด้านขวาทำเป็นประตูไม้อย่างลวก ๆ ด้านหนึ่งติดบานพับง่อนแง่น

อีกด้านถูกพันติดกับเสาปูนด้วยยางในรถจักรยานที่ถูกมัดเป็นปมหลวม ๆ

ที่ลำพังเราเองจะแก้มัดแล้วเปิดเข้าไปเลยก็เป็นเรื่องแสนง่ายดาย

แต่ก็คงจะไม่ถูกต้องที่บุกรุกเข้าไปในที่ส่วนตัวคนอื่น

โดยเฉพาะเจ้าของยังยืนอยู่ไม่ไกล

ถ้าจะเข้าก็คงต้องเข้าทางนี้แหละ ผมคิดแต่ไม่พูดออกมา

ในใจเริ่มรู้สึกว่าการช่วยเหลือครั้งนี้อาจจะต้องยุ่งยาก

และมีการก้าวล่วงไปถึงผู้อื่น

ซึ่งผมไม่ชอบใจนัก และถือเป็นเรื่องปฏิบัติที่ผมพึงระวังมาตลอด

เพราะมันทำให้ผมนึกไปถึงเวลาที่บรรดาผู้ใจบุญทั้งหลาย

พยายามยามที่จะสร้างกุศลโดยลากเกี่ยวเอาผู้คนที่ไม่ได้นึกอยากเกี่ยวข้อง

ไปร่วมสังฆกรรมด้วย ทั้งที่ไม่ได้นึกอยาก หากแต่ต้อง จำใจ

เพราะกลัวจะถูกสังคมตราหน้าว่าเป็นคนใจบาป

.

.

.

.

.

ถ้าป้าสมศรีอยากจะหาเงินมาสร้างพระประธานก็ทำไป

ไม่ต้องมาหว่านล้อมว่าผมจะได้ขึ้นสวรรค์ด้วยถ้าร่วมทำบุญใส่ซอง

ถ้าน้องสุดสวยต้องการจะช่วยเหลือสัตว์เร่ร่อนก็ช่วยไป

อย่าเอามาฝากบ้านผมเลี้ยงแล้วอ้างความเมตตา

ถ้านักร้องซูเปอร์สตาร์จะหารายได้ช่วยเหลือเด็กพิการซ้ำซ้อน

ก็เอาเงินรายได้ส่วนตัวจากการขายเพลงอกหักรักคุดไปบริจาคเลย

ไม่ต้องเอาเรื่องราวน่าสงสารของเด็ก ๆ มาทำเป็นเพลงขาย

(ซึ่งยอดขายน่าจะสู้แบบแรกไม่ได้ด้วยซ้ำ)

อยากทำบุญทำทานก็ทำไปเงียบ ๆ ไม่ต้องมาประกาศ

ไม่ต้องสลักชื่อบนป้ายหิน ไม่ต้องเอาใบอนุโมทนามาลดหย่อนภาษี

ที่สำคัญไม่ต้องมาทำให้ชาวบ้านที่ไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ใคร

คนที่ประกอบสัมมาชีพ รักครอบครัว ไม่มั่วกิ๊ก ไม่ซิกแซกหลอกลวง

ไม่ได้ค้ายา ฆ่าคนตาย กลายเป็นคนบาป

หากไม่หยิบยื่นความช่วยเหลืออย่างที่เจ้าตัวประสงค์

แต่หากจะชุบตัวคนเลวจากความชั่วที่ยึดเป็นสรนะด้วยการทำบุญเสียงดัง

อันนั้นมันก็สุดแท้แต่

ใครจะว่าผมเป็นคนงี่เง่าขวางโลกในเรื่องนี้

ผมก็ยอมรับ ถ้าจะโน้มน้าวขายอะไรผมไม่เคยว่า

แต่อย่ามาอ้างบาปบุญคุณโทษ

ยัดเยียดอุดมคติความต้องการส่วนตัวของ มึง มาให้ กู

ทำอย่างนั้นเอาปืนมาจ่อหัวกันบังคับให้ทำยังจะสร้างความรำคาญใจให้น้อยกว่า

.

.

.

.

.

เดี๋ยวให้ลุงช่วยเปิดประตูให้ แม่หญิงพูดขึ้น

ผมว่าแล้ว ผมนึก แต่ก็เอาล่ะถ้าเป็นตาลุงที่ท่าทางชอบโชว์พลังนั่น

แกคงจะยินดีไม่น้อย

ว่าแล้วสาวเจ้าก็วิ่งเหยาะ ๆ ไปหาตาลุงซึ่งยังยืนเสวนาอยู่กับแม่ค้าไม่ห่างออกไปนัก

สักพักลุงสวมหมวกแกก็เดินมาดเท่มาที่ประตูง่อนแง่นซึ่งผมยืนรออยู่แล้ว

พร้อมกับพูดเสียงดัง ดี ๆ มา ๆ เอาเลย เดี๋ยวเปิดให้

ว่าแล้วแกก็เอาไม้เท้าหนีบที่รักแร้

ก้มลงคลายปมของยางในที่พันไว้หลวม ๆ

มา ๆ เชิญเลย แกดันประตูออกพร้อมกับพูดเชื้อเชิญ

.

คล้ายกับจะชวนเข้าบ้านกินน้ำกินท่า

ผิดแต่ว่าบ้านหลังนี้มันมีแต่ดงกล้วยกับกอหญ้ารกรุงรังเต็มไปหมด

หรือว่าแกอยากให้ผมช่วยเล็มหญ้าก็ไม่รู้

พอประตูเปิด ภรรยาผู้แกร่งกล้าสง่างามของผม

(ชมไว้ให้เยอะ เผื่อคุณเธอมาอ่านเจอ)

ก็รุดเข้าไปด้านในทันที เดี๋ยวเธอคอยระวังช่วยจับมันอยู่ข้างนอก

ว่าแล้วก็ย่ำเข้าไปในพงหญ้าอย่างองอาจ

ทิ้งให้สามีผู้ใจร้ายและแสนอ่อนแอยืนรออยู่นอกรั้ว

เธอเดินเลาะเข้าไปในดงกล้วยที่อยู่ถัดออกไปพร้อมกับส่งเสียง

เมี้ยว เมี้ยว เรียกเป็นระยะ ผ่านไปไม่ถึงนาทีก็ได้ยินเสียงเธอตะโกนออกมา

เจอแล้ว ๆ ! เฮ้ย ! มันหนีว่ะ เดี๋ยวนะ ๆ ....ได้แล้ว ๆ!

ดี ๆ เอาไปเลี้ยง ได้บุญ ๆ ลุงเจ้าของที่เปรยออกมาอีกครั้ง

ในขณะคุณนายแสนดีของผมอุ้มสัตว์ประหลาดที่ดูเหมือนตัวเกร็มลิน

.

ในหนังยุค80ออกมา

ได้ยินเสียงฟ้าทะมึนคำรามมาไกล ๆ ลมยังพัดมาต่อเนื่อง

กลิ่นชื้นของฝนเริ่มโชยชุ่ม ผมไม่รอช้ารีบลากรถป็อปคู่ใจจากอีกฝั่ง

มารับเสด็จเมียและเสด็จแมว

ผมขึ้นคร่อมพร้อมกดปุ่มสตาร์ท ส่งสัญญาณให้ทั้งสองเสด็จขึ้นซ้อน

ขอบคุณคร้าบ... ขอบคุณนะค้าคุณลุง

.

เราสองคนตะโกนแข่งกับเสียงเครื่องยนต์

ดี ๆ เลี้ยงไว้ ๆ เอาบุญ ๆ ลุงแกยังแจกบุญไม่อั้นแต่ผมส่งคืนให้แกไปหมด

ก่อนจะเริ่มบิดคันเร่งออกรถ

ใจมันยังเต้นตึกตักไม่ต่างกับตอนขามา ขณะผมเร่งทะยานสองล้อคันจิ๋ว

หยดฝนเริ่มเปาะแปะประทะผิวกาย ผมร้องตะโกนฝ่าเสียงเครื่องยนต์ออกไป

.

ด้วยความวิตก

จับมันแน่น ๆ นะ! ระวังมันดิ้น ! ถ้าตกไปก็เก็บศพได้เลย !

.

ปอดแหกแต่ก็ยังไม่วายปากหมา

รู้แล้ว ! แน่นแล้ว ! สาวข้างหลังตะโกนกลับมา

แต่อย่าแน่นไปนะ! เดี๋ยวมันเจ็บ!...จับแบบ...

รู้แล้วน่า! รีบขี่ไปเหอะแก! หล่อนสวนคำมาด้วยความรำคาญความขี้วิตกของผม

ระหว่างขี่ก็เผลอนึกไปถึงวิธีการ และสถานที่ที่จะเลี้ยงแมว

แม้คอนโดมีเนียมที่ผมอาศัยอยู่จะอนุญาติให้เจ้าของห้องชุด

(ซึ่งความจริงน่าจะใช้คำว่าอนุโลม)เลี้ยงสัตว์ได้

หากไม่สร้างความรบกวนต่อผู้พักอาศัยคนอื่น ๆ

(ความจริงก่อนหน้านี้ผมก็คิดมาตลอดว่ามันไม่ค่อยยุติธรรมกับผู้ที่ไม่ได้เลี้ยง

แต่มันไม่ได้สร้างความเดือดร้อนอะไรให้ผม ก็เลยไม่รู้สึกเป็นเดือดเป็นร้อนอะไร)

แล้วอาคารที่ผมพักอาศัยอยู่ก็มีคนเลี้ยงสัตว์อยู่มากกว่าครึ่งหนึ่ง

ทั้งแมวเปอร์เซียสุดหรู Bassed Hound สุดเหม็น

.

Golden Retreiver ขนาดยักษ์ ฯลฯ

แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ได้คิดถึงขั้นจะเลี้ยงดูจริงจังอะไร

เอาแค่แก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน พอให้แข็งแรงดีแล้วค่อยมาว่ากัน

ทว่าช่วงสั้น ๆ ที่จะต้องประคองชีวิตเจ้าตัวขนนี่ก็สร้างความวิตกให้ผมไม่น้อย

เนื่องจากไม่เคยเลี้ยงแมวมายี่สิบปีได้แล้ว ที่เคยเลี้ยงก็ไม่ได้ร่อแร่แบบนี้

แถมสมัยนั้นหลัก ๆ แม่ผมจะเป็นคนดูแลเสียมากกว่า

คนข้าง ๆ ตัวผมยิ่งแล้วใหญ่ ไม่เคยเลี้ยงแมวมาเลยด้วยซ้ำ

คิดนู่นคิดนี่ กังวลไปต่าง ๆ นานา คิดไปถึงว่า

นี่มันอยากให้เราช่วยรึเปล่าวะ?

เราเสือกเกินไปรึเปล่า?

มันจะรอดมั้ยเนี่ย?

คิดยังไม่ทันจบรถก็เคลื่อนพาสองชีวิตกับหนึ่งร่อแร่มาจอดที่ใต้ตึกเสียแล้ว

ผมดับเครื่องหันไปมองเจ้าตัวขนรุงรังที่ร่างกายเปลี้ยแปล้

แต่แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

รีบพาขึ้นห้องเถอะ เดี๋ยวฝนตก ผมพูดพร้อมกับเดินนำไป

.

.

.

.

-ถ้าเป็นประกาศขายรถมือสองก็ต้องบอกว่า"ขายซาก"สภาพตามรูป

.