MYHEAD.EXTEEN.COM

.

.

.

แพนด้า ตอนที่๒

.

.

แมวมีไม่มา มาไม่มีแมว

.

.

.

.

.

.

.

.

ประสบการณ์ส่วนตัวที่เคยได้ยินได้ฟัง

และได้สัมผัสจากคนรอบข้างมา

.

ผมค้นพบว่าคนส่วนมากที่นิยมชมชื่นในแมวนั้น

ส่วนหนึ่ง มักจะไม่ค่อยอภิเชษฐ์[appreciate]

ในหมาสักเท่าไร ด้วยเหตุผลของความทะเล่อทะล่า ทุ่มทึ่ม

ชอบส่งเสียงหนวกหู ตัวเหม็น ฯลฯ

แต่ก็นับเป็นส่วนน้อยมาก ๆ

ยิ่งถ้าเทียบกับคนที่ผูกพันกับหมา แต่ไม่ปลื้มแมว

อันนี้ผมได้ยินได้ฟังมาเยอะ และบ่อยกว่ามาก

ในบรรดาคนที่ชอบหมา เลี้ยงหมา แต่ไม่ค่อยชอบแมวนั้น

เหตุผลส่วนมากก็หนีไม่พ้นประสบการณ์ร้าย ๆ ที่เคยเกิดขึ้น

โดยเฉพาะสาว ๆ ที่เคยถูกแมวข่วน ตบ กัด มาก่อน

บางส่วนก็รังเกียจความไม่ซื่อสัตย์ของมัน

เวลาหิว อยากเล่นก็มาหา สบายตัวก็ไป

เรียกก็ไม่สน งอนมันก็ไม่แยแส

หลายคนยังกลัวแววตาและความรู้สึกดุร้ายเย็นชาของมัน

หากเทียบกันกับหมาแล้ว หมาให้ความรู้สึกเป็นมิตรมากกว่าเยอะ

รู้สึกได้ถึงความรัก ความผูกพันห่วงใย ที่ส่งผ่านถึงกัน

หมายอมสละชีวิตเพื่อเจ้าของมันได้

ในขณะที่แมว หากเจ้าของสละชีวิตเพื่อมัน

มันคงคิดว่า แล้วไง...ช่างมึง หรือ

แล้วมื้อเย็นกูล่ะ ทำไง? เสียมากกว่า

แต่ก็มีอยู่มากที่ไม่ได้รังเกียจสัตว์อีกชนิด

เพียงแต่ผูกพันกับสัตว์อีกชนิดมากกว่า

ก็เท่านั้น

.

โดยส่วนตัวผมแล้วถ้าจะว่ากันตามจริง

.

ก็น่าจะเรียกได้ว่าผูกพันกับแมวมากกว่า

แต่ก็ไม่ได้ลึกซึ้งอะไรสักเท่าใด

เนื่องด้วยตอนเด็ก ๆ ที่บ้านผมมีแมวพลัดหลงมาตัวหนึ่ง

เป็นนังแมวลายสีเทาที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

มันมาส่งเสียงแง้วง้าวท่าทางอดโซอยู่หลังบ้าน

แม่ผมซึ่งเห็นเข้าก็นึกสงสารเอาเศษอาหารให้กิน

ด้วยรู้เท่าไม่ถึงการณ์!!!

เท่านั้นล่ะครับ... มันเกาะติดหนึบอยู่ที่บ้านผมไม่ยอมไปไหนอีกเลย

ไล่ก็แล้ว ด่าก็แล้ว จับโยนออกไปก็แล้ว

มันก็ยังไม่ยอมไปไหน ส่งเสียงเมี้ยวบอกแม่ผมว่า

กูจะอยู่ที่นี่ล่ะ...ม้าว....กูหิวแล้ว...ม้าว...เตรียมข้าวให้กูด้วย...ม้าว

อิ่มแล้วมันก็ไป พอหิวมันก็กลับมา

ผ่านไปไม่นานมันก็อพยพถิ่นฐานเข้ามาอยู่ในบ้าน

(แม้เจ้าของจะไม่เต็มใจ)

ซ้ำยังออกลูกออกหลานมาให้เราต้องหาข้าวหาน้ำมาเพิ่มอีก

แต่จะว่าไปตอนนั้นนอกจากการหาข้าวหาน้ำให้มันทั้งหลาย

เรื่องอื่นก็ไม่ค่อยมีอะไรให้ต้องยุ่งยากลำบากใจ

อาจจะเป็นเพราะการเลี้ยงแมวระบบเปิด

คือปล่อยมันเดินเพ่นพ่านสร้างอาณาเขตรายรอบรัศมีบ้านของมันเอง

ทำให้ไม่เครียด ไม่เหงา และก็ไม่แยแสเราแม้แต่น้อย(ถ้ามันไม่หิว)

แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่ผ่านมามากกว่า20ปีแล้ว

หลังจากบรรดาแมวมีอันเป็นไปด้วยหลายสาเหตุ

จากนั้นมาบ้านผมก็ไม่เคยมีสัตว์เลี้ยงอีกเลย

แม้ส่วนตัวผมจะเคยแอบเลี้ยงกระต่ายในหอพักสมัยเรียนหนังสือ

แต่ก็เป็นเพียงช่วงระยะเวลาสั้น ๆ เท่านั้น

แรกทีก็เลี้ยงไว้ในกรงเล็ก สงสารก็เลยขยายไว้ในกรงใหญ่

เห็นอึดอัดใจก็เลยปล่อยมันเดินเพ่นพ่านในห้อง

แต่ก็ยังนึกสงสารมันอยู่ เพราะห้องคับแคบแล้วก็ยังร้อนอีกด้วย

จนสุดท้ายไม่รู้ว่าเพราะบุญบารมี หรือชาติตระกูลของมัน

ดีเกินกว่าจะมาอยู่ในห้องพักแคบ ๆ

มันเลยได้ไปอยู่ในสวนผีเสื้อของหมาวิทยาลัยที่โคราช

ด้วยความอนุเคราะห์ของท่านแม่ยายผม

บรรยากาศดีและปลอดภัยมาก

กรงโดมขนาดยักษ์ เต็มไปด้วยผีเสื้อ นกหายาก

ต้นไม้นานาพรรณ อากาศก็เยี่ยม อาหารก็เลิศ

จนผมเองยังอยากถูกปล่อยไว้ที่นั่นบ้าง

.

.

ติดก็แต่ทางมหาวิทยาลัย

.

.

ยังไม่มีโครงการจะเลี้ยงควาย

.

.

.

.

ปล.ว่าจะเข้ามาต่อเรื่องเจ้าแมวเอเลี่ยนในดงหนามเสียหน่อย

ดันเผลอไถลออกนอกทางมาเสียยาวเยอะเลอะเทอะเปรอะเปื้อน

จนเอนทรี่นี้มันชักจะยาวไปเสียแล้ว

ขอเป็นเอนทรี่หน้าแล้วกันนะ นะ นะ นะ

ยังไงถ้าคืนนี้ไม่เพลียจนเกินไป

จะมาต่อเรื่องเจ้าแพนด้าให้เลยนะ นะ นะ นะ.....

.

.

.