MYHEAD.EXTEEN.COM

แพนด้า ตอนที่๑

.

แมวมีก็คงต้องมา

ถึงแมวไม่มา ก็ไม่ได้แปลว่าแมวไม่มี

.

.

ผมไม่ใช่คนชอบเลี้ยงสัตว์ รักเด็กอะไรอย่างที่บางคนคิดหรอกครับ

ตรงกันข้ามผมเป็นคนประเภทไม่ชอบความยุ่งยากเอาด้วยซ้ำ

ยิ่งโดยเฉพาะกับบรรดาสิ่งมีชีวิตแล้วด้วย

ไม่เคยคิดจะเอาตัวเข้าไปผูกพันข้องเกี่ยวลึกซึ้งเลย

เวลาเห็นสัตว์วิวาทกัน ก็จะยืนคอยเชียร์

ปล่อยให้มันจัดลำดับ และมีกระบวนการคัดสรรผู้แข็งแกร่ง

ตามธรรมชาติของมันเอง

เห็นเด็กก้าวร้าวก็แค่ไม่เล่นด้วย ไม่กล้าบังอาจไปสั่งสอนอะไร

แต่ละครอบครัว ทุก ๆ ชีวิตล้วนมีหนทางของมันเอง

ถึงไม่มี มันก็ไม่ใช่เรื่องของผม!!!

.

.

ดูเผิน ๆ ภายนอกแม้คล้ายจะเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ดีก็ตาม

แต่เชื่อเถิด ผมน่ะเป็นโรคหวาดกลัวความสัมพันธ์

ในระดับที่น่าเป็นห่วงตัวเองเลยทีเดียว

โดยเฉพาะความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนจะลึกซึ้ง

และอาจก้าวล่วงเข้ามาในโลกของผม

ไม่พร้อมที่จะสะเทือนใจ ที่เป็นผลสืบเนื่องจากความผูกพันใด ๆ

แถมยังมีความหมั่นไส้ บรรดาสาวน้อย หนุ่มใหญ่

ที่ชอบอุ้มหมาอุ้มแมว หรือโอ๋กันประหนึ่งลูกรัก

พูดจาหวานหูกับเจ้าตัวขน

แต่เงยหน้าตะโกนด่าโคตรเหง้าเด็กรับใช้ในบ้าน

เป็นทุนเดิมอยู่แล้วด้วย

ยิ่งนับความเคารพในอิสระเสรีที่สิ่งมีชีวิตทุกตัวตนพึงมีพึงได้เข้าไปอีก

เรื่องเลี้ยงสัตว์ก็ดูเหมือนจะยิ่งห่างไกลออกไปทุกที

.

.

.

แต่บางสิ่งบางอย่างมันก็เกิดขึ้นจนได้

ไม่ว่าจะเรียกชะตากรรม

พรหมลิขิต

บุญกรรม

กรรมกร

หรือ ไอ้ปื๊ด ก็ตามที

ผมก็ได้เจอกับ"มัน" ใช่แล้ว "มัน" คือ "แมว"

ผมไม่ดัดจริตเรียกสรรพนามแมวว่า "เขา"

ในขณะที่เรียกเพื่อนมนุษย์ว่า "มัน" หรอก

บรรดาชมรมคนรักสัตว์อาจจะเริ่มอยากดีดขี้มูกใส่ผม

ที่บังอาจไปก้าวล่วงนิสัยอันแสนอ่อนหวานนั่นเข้าแล้ว

555 ตามสบาย....

ผมมันพวกใจหมาอยู่แล้น!!!

เมื่อวันศุกร์ปลายเดือนที่แล้ว(มิถุนายน)

หลังจากที่มีพายุฝนถล่มติดต่อกันหลายคืน

จนป้ายโฆษณาล้มมาทับทั้งรถทั้งคน

เช้าวันนั้นอากาศยังแห้งสบายส่วนตัวอยู่(ฟังแล้วนึกถึงลอริเอะทันที)

แม้ร่องรอยขมุกขมัวของเมฆยังไม่จาง

ผมกับแฟนขับรถออกจากคอนโดฯ

ไปในเส้นทางที่ไม่ได้ใช้เป็นปรกติเพื่อ...

.

.

.

จริง ๆ เพื่ออะไรก็ยังไม่แน่ใจ

แค่วันนั้นนึกเบื่อ ๆ เซ็ง ๆ ก็เลยขับรถออกไปเผาน้ำมันกัน

อย่างไม่สนภาวะโลกร้อนที่กำลังเห่อฮิตติดชาร์ต

.

ในขณะที่เหลืออีกโค้งเดียวก็จะพ้นซอย

จู่ ๆ สายตาเราทั้งคู่ก็ดันเสือกไปพบกับเอเลี่ยนตัวจิ๋วที่อยู่ในพงข้างทาง

เราตัดสินใจจอดรถลงไปดูกัน

.

อาจจะแค่นึกแก้อารมณ์เบื่อที่กำลังเล้าโลมเราอยู่

ท่อม ๆ เลียบเคียงไปก็พบกับเจ้าตัวที่ว่า

คือแมวน้อยอายุราวเดือนเศษรูปร่างน่าเกลียดน่าชัง

มอมแมมผอมโกร๋ง ส่งแววตาหวาดกลัวและดุร้าย

ทะลุผ่านพงไม้ในระยะที่ห่างจากที่เรามองเห็นไม่เกินสองฟุต

มันส่งเสียงร้องพร่าแตกผิดธรรมชาติลูกแมว

ที่มักจะร้องเสียงแหลมเล็กใสแจ๋ว

อย่างข่มขู่มากกว่าขอความช่วยเหลือ

ผมสังเกตเห็นท่าทางมันขยับตัวดูแปลก ๆ

เหมือนกับไม่สามารถย่างเหยียบไปบนพื้นได้เต็มเท้า

ขยับกายเข้า ๆ ออก ๆ ตะกุกตะกักทุลักทุเล

สังเกตดูรอบ ๆ ตัวเจ้าสัตว์ประหลาดตัวเล็กนี้อีกทีก็พบว่า

ดงที่มันซุกซ่อนตัวอยู่อย่างตั้งใจ หรืออาจจะถูกใครมาปล่อยไว้ก็ตาม

มันเป็นดงหนาม!!

หนามจริง ๆ หนามเพียบ ๆ ทั้งที่พื้นและรอบตัว

ผมมาทราบเอาภายหลังว่ามันเป็นดงกุหลาบ

ที่เจ้าของที่รกร้างนั้นปลูกเอาไว้

ผมกับแฟนมองดูมันย่างเท้าแต่ละก้าวลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยกิ่งหนาม

พลันสะดุ้งสุดตัวด้วยความเจ็บปวด

ท่าทางทรมานน่าดู ทั้งโดนทอดทิ้งตั้งแต่ยังแบเบาะ

ทั้งหิว ทั้งหวาดกลัว

ไหนจะต้องเผชิญกับดงหนาม และพายุฝนที่โหมกระหน่ำตามฤดูอีก

ดูแล้วช่างน่าสมเพช สงสารโคตร ๆ

นั่งดูอยู่สักพักผมกับแฟนก็มองหน้ากัน

ผมเป็นคนเริ่มพูดขึ้นมาว่า

.

.

.

"ไปกินข้าวกันเถอะ"

.

.

แฟนผมพยักหน้า แล้วเราสองคนก็เดินกลับไปที่รถ

ขับรถออกไปจากซอย เป้าหมายคือหาก๋วยเตี๋ยวเย็นตาโฟอร่อย ๆ กินกัน....