พักเพื่อผ่อน
posted on 31 Oct 2009 20:54 by myhead
ควันหลงงานมหกรรมหนังสือฯ เล็กน้อย
รอบนี้อย่างที่รู้กัน...
สุขภาพผมค่อนข้างขลุกขลักจากการมุงานขัดแย้งสันดานเดิม
เกมส์ "แต่งงานกันเถอะ" เลยไม่ได้เล่นกัน
แต่เกมส์ "เก็บค่าคุ้มครอง" ต้นปีหน้าคงไม่พลาด
แต่ถึงอย่างไรก็ยังพยายามดันทุรังไปงานให้ได้มากที่สุดเพื่อจะได้เจอกัน
แม้จะมีแค่คนเดียวที่อยากมาเจอก็ตามที
สำหรับคนใกล้ชิดจะรู้ดีว่า ผมเป็นคนลามปามไม่แคร์สื่อฯ
แต่กับแฟนหนังสือตรงกันข้าม ยังเป็นสุดจิตสุดใจเสมอ
ไม่ต้องกลัวเลี่ยนเลย ถึงไม่ใช่พี่เบิร์ด
ผมก็กล้าบอกได้เต็มปากว่า "รักคนอ่าน"
หลายปีที่รู้จักกันคงจะพิสูจน์มิตรภาพพอได้
ขอบคุณจริง ๆ สำหรับความรู้สึกดี ๆ
เรียบ ๆ ง่าย ๆ อุ่นใจเสมอ
ขอบคุณขนมอร่อย ๆ และของขวัญวันเกิดย้อนหลัง
ดีใจทุกครั้งที่ได้เจอกัน
หลังจากหมดงานพักได้ยังไม่คลายแป้กดี
ก็มีอันต้องไปยืนหน้าห้องพูดโน่นนี่ สั่งการบ้านให้นักศึกษา
พอได้พักยาว ๆ อีกครั้ง ตื่นมาสาย ๆ ก็สังเกตว่าท้องฟ้าแจ่มใสชะมัด
ลมเย็น ๆ โชยมาแล้ว ท้องฟ้าสีฟ้า เมฆขาวลอยเป็นปุยเลย
แพนด้าแหงนมองสักพักแล้วหันมาบอกผม
ให้ไสหัวออกจากบ้านได้แล้ว อุดอู้อยู่บ้านมาตั้งหลายเดือน
......เหม็นขี้หน้าเต็มทน
ถีบตัวเองออกมาปากซอยนั่งรถเมล์มั่ว ๆ ไม่รู้เป้าหมาย
ไม่ได้ดัดจริต แต่ไม่ได้นั่งรถเมล์มานานพอควรแล้ว
เลยลองไปมันมั่ว ๆ มึน ๆ สุดสายที่ไหนก็ว่ากันไป
นั่งได้พักใหญ่รถก็มาสุดเอาท่าน้ำอะไรสักอย่าง
เรืออะไรมาผมก็โดดขึ้น
นั่งยาว ๆ ไปลงเอาท่าเตียน ไปวัดโพธิ์
เดินต่อไปท่าช้าง ท่าพระจันทร์ ข้ามฝั่งไปศิริราช
ไปมันเรื่อยเปื่อย สนุกดีครับ
ถึงแดดจะแรง ลมจากแม่น้ำก็ยังเย็นสบาย
กลับมานอนพักเอาแรงไม่หนำใจ
สายอีกวันต้องไปทำธุระเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สยามฯ
เลยไปพบปะกับเฮียเส่งที่ประจำการอยู่ที่นั่นกับอ.ชนินทร์
ชักชวนกันไปทานข้าว อำกันพอมันปาก
สองผู้เฒ่าก็พาผมไปนั่งละเลียดหวานเย็นแหวกวัย
....แล้วหลังจากนั้น เหมือนอะไรก็มาหยุดไม่อยู่
แม้หัวเข่าจะยังชำรุดอยู่เล็กน้อย
แต่อีกวันถัดมา...ผมก็มาโผล่ที่อัมพวาหน้าตาเฉย
ร้อนตับละลาย แต่ยังกินกระจายได้เช่นเดิม
ไม่เกรงใจลำไส้อักเสบที่เพิ่งหายดี
อ้อ...ที่นี่มีจิ๊กโก๋คุมด้วยนะครับ ใครไปใครมาก็ระวังหน่อย
อันนี้พี่ฮิตเลอร์แกคุมฝั่งคลองด้านหนึ่ง
ส่วนอีกด้านเป็นพี่เสือดำ...
เดินหลบ ๆ หน่อยก็ดี
ไม่มีใครรู้่...ถ้าแกหงุดหงิดเราจะซวยยังไง
ทางที่ดีอย่าเสี่ยง...
อืม...หมอนี่จิ๊กโก๋เด็ก หลับอยู่ ย่องเบา ๆ อย่าให้เขาตื่น
เดินหวั่น ๆ จนมาเจอป้ายนี้ของเจ้าจิ๊กโก๋เด็กปักอยู่ก็สะดุ้งโหยง
ไม่รู้ว่าเป็นคำขอร้อง หรือว่าบังคับ...
โชคดีที่พี่แกนอนอยู่ ผมเลยรอดตัว
รีบเดินหลบฉากขอตัวกลับบ้าน
กลัวว่าเดินต่อไปอาจเจอ...เลียล่างสองที
= =
ร้อน ๆ แต่รื่่นรมย์ดี
ต้องขอบคุณแพนด้าจริง ๆ ที่ไสส่งผมออกจากบ้าน...
...เอ่อ...
อะไรนะ....ปะ....ปลาทูของฝาก..จากสมุทรสงคราม...
ละ...ลืม - -'
ขอโต้ดก๊าบบ...
- * -
ช่วงที่ผ่านมาผมเหนื่อยมากเลยนะครับ
เหนื่อยและเครียดจนเดี้ยง....แต่ก็นึกถึงสัจธรรมประจำใจเสมอ...
...หลังงานหนัก จะพักผ่อนสบาย.. เหอ เหอ